Izolacje termiczne i akustyczne

Dachy płaskie: ocieplanie styropianem (płyty)

Tagi:
dachy
,
EPS
,
izolacja termiczna
,
ocieplanie
,
ocieplanie styropianem
,
ocieplenia
,
ocieplenie poddasza
,
styropian

Płyty izolacyjne wytwarzane są z płyt styropianowych typu EPS 70, EPS 80, EPS 100 lub EPS 200 według normy PN-EN-13163:2004. Oklejone są jedno- lub dwustronnie asfaltowymi papami podkładowymi na welonie z włókien szklanych, spełniającymi wymagania normy PN-B-27620:1998 lub innymi papami podkładowymi na welonie z włókien szklanych, dopuszczonymi do obrotu.

Papa mocowana jest do styropianu klejem poliuretanowym, jedno- lub dwuskładnikowym w sposób ciągły lub pasmowo.


Grubość płyt wynosi od 20-250 mm. Krawędzie mogą być gładkie, frezowane na zakład lub na pióro i wpust. Rdzenie styropianowe mogą być ukształtowane w postaci klinów o zmiennym nachyleniu powierzchni. Powierzchnie płyt nieoklejone papą mogą być profilowane w formie rowków, trapezów, fal i innych wycięć, dopasowanych do kształtu istniejącego podłoża lub pełniących określoną funkcję, np. szczelin wentylacyjnych.

Płyty PAPOSTYR (EPS) przeznaczone są do wykonywania izolacji cieplnej:
- płyty z rdzeniem ze styropianu EPS 200 - do ścian poniżej poziomu silnie obciążonych gruntów oraz silnie obciążonych podłóg i nawierzchni, np. parkingów podziemnych;
- płyty z rdzeniem ze styropianu EPS 100 - do ścian poniżej poziomu normalnie obciążonych gruntów oraz normalnie obciążonych podłóg i nawierzchni, np. tarasów, stropodachów i dachów o kącie nachylenia nie większym niż 30o;
- płyty z rdzeniem ze styropianu EPS 80 lub EPS 70 - do ścian powyżej poziomu gruntu.

Okładziny płyt wykonywane są z zakładami, których zadaniem jest zapewnienie szczelności warstwy izolacyjnej. Spodnie okładziny płyt, oklejanych dwustronnie, standardowo wykonywane są bez zakładów. Inne wykonanie zakładów z papy może być uzgodnione między producentem a odbiorcą.

Produkt został sklasyfikowany w klasie BROOF(t1) odporności na ogień zewnętrzny wg norm PN-ENV 1187:2004 i PN-EN 13501-5 oraz na podstawie Instrukcji ITB Nr 401/2004 jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO), niezależnie od stopnia pochylenia powierzchni, ale przy grubości rdzenia styropianowego nie większej niż 250 mm, na podłożach palnych i niepalnych oraz z blach płaskich i profilowanych.
Można je stosować w warunkach, w których temperatura maksymalna nie będzie wyższa niż 80oC. W polskich warunkach klimatycznych jest to próg absolutnie bezpieczny. W przypadku termorenowacji i wymiany starych pokryć papowych zaleca się użycie płyt laminowanych dwustronnie.

Przygotowanie podłoża


Podłoże pod płyty izolacyjne powinno być czyste, suche, zagruntowane emulsyjną masą asfaltową (gruntowanie ma na celu odtłuszczenie podłoża i usunięcie ewentualnego pyłu i kurzu, który zmniejsza przyczepność kleju). Do gruntowania należy używać preparatów do tego przeznaczonych zgodnie z zaleceniami danego producenta.

W termorenowacji istniejących już dachów, aby przygotować podłoże składające się zazwyczaj ze starych pokryć papowych, trzeba najpierw dokonać oceny pokrycia. Po oględzinach dachu należy podjąć decyzję o konieczności zerwania starego pokrycia lub jego pozostawieniu w celu renowacji oraz o wyborze technologii i rodzaju stosowanego materiału i konieczności zastosowania wentylacji pokrycia. Przygotowanie starych warstw papy do termorenowacji polega na naprawie istniejących uszkodzeń tj. odspojeń, pęcherzy, fałd, zgrubień, pęknięć itp. Odspojenia i pęcherze należy naciąć, wywinąć i osuszyć, a następnie zgrzać lub podkleić paskiem asfaltowym. Fałdy i zgrubienia należy ściąć i wyrównać. Przy rozległych uszkodzeniach pap wskazane jest ich wycięcie, aż do podłoża, a następnie należy wkleić pasy papy nowej. W przypadku stwierdzenia wilgoci pod starym pokryciem, co występuje w przypadku większości naprawianych dachów, zaleca się wykonać system izolacji złożony z papy perforowanej i kominków wentylacyjnych (w liczbie 1 kominek na 40-60 m2 dachu). W celu umożliwienia skutecznego odprowadzania wilgoci należy wcześniej przygotowane podłoże rozszczelnić, aż do warstwy zawilgoconej, np. poprzez wykonanie otworów wiertłem lub ponacinanie starego podłoża.

Paroizolacja


Na zagruntowanej powierzchni należy rozłożyć paroizolację. Może być ona wykonana ze specjalnych membran bitumicznych lub folii polietylenowej. W przypadku, gdy nie ma możliwości zastosowania warstwy paroizolacji, albo wskazane jest przewentylowanie spodnich warstw dachu (znajdujących się pod styropianem), należy przed montażem płyt ułożyć warstwę z papy perforowanej. Po czym zamontować kominki wentylacyjne (1 szt. na 40-60 m2 powierzchni dachu). Ma to na celu odprowadzenie  pary wodnej migrującej z wnętrza budynku, jak również umożliwić odparowanie wilgoci zalegającej w starych pokładach podłoża.

Mocowanie płyt jednostronnie i dwustronnie laminowanych


Płyty należy montować za pomocą ściśle określonej liczby łączników mechanicznych, przeznaczonych do mocowania termoizolacji na dachach płaskich. Są to kołki teleskopowe o nośności 0,6 kN każdy. Kołki te mogą mieć różnego rodzaju zakotwienia w zależności od rodzaju podłoża, w które są montowane (beton, blacha, drewno). Liczba kołków zależna jest od rodzaju strefy występującej na dachu. Wyznaczanie stref obciążenia wiatrem, oraz liczby kołków podane są w tabelach poniżej.
Do podłoży stabilnych płyty można kleić lepikiem na gorąco, klejami adhezyjnymi lub klejami bitumicznymi trwale plastycznymi. W przypadku stosowania technik klejowych podłoże zawsze musi być zagruntowane, natomiast strefy krawędziowe i narożne powinny być dodatkowo wzmocnione łącznikami mechanicznymi wg podanego niżej schematu.

Przy użyciu lepiku na gorąco zaleca się stosować płyty dwustronnie laminowane. W przypadku stosowania płyt jednostronnie laminowanych należy pamiętać, aby lepik przy bezpośrednim stosowaniu był lekko przestudzony (do temperatury poniżej 80oC). Zużycie lepiku na gorąco na dachu po uwzględnieniu stref obciążenia wiatrem wynosi średnio ok. 0,8-1,5 kg/m2.

Jeśli do mocowania stosowany jest klej bitumiczny, to ważne jest, jaki klej będzie użyty. Istotnym kryterium w doborze kleju bitumicznego jest to, aby nie zawierał on związków szkodliwych dla styropianów (rozpuszczalników organicznych) mogących uwalniać się w niskich temperaturach. Zużycie tego rodzaju kleju waha się średnio ok. 0,3-0,5 kg/m2.

W przypadku podłoża z płyt żelbetowych do montażu płyt można stosować metodę mieszaną klejowo-mechaniczną. Klej rozprowadza się na podłożu, a następnie przyciska płyty, dosuwając je do boków płyt już przyklejonych. Masę klejącą należy nanosić bezpośrednio na podłoże w pasmach szerokości ok. 40-50 mm równolegle do podłużnej osi płyt, w 3-4 rzędach. W strefie brzegowej podłoża zaleca się nałożenie kilku pasm poprzecznych. Przed przystąpieniem do układania kolejnego rzędu płyt z zakładkami nanosi się warstwę kleju szerokości ok. 50 mm na uprzednio ułożony odcinek, od strony, gdzie będzie zakładka. Po zakończeniu układania kolejnego odcinka, całość dobrze dociska się do podłoża. W strefach narożnych i krawędziowych należy dodatkowo użyć łączników mechanicznych.

Natomiast w przypadku podłoża z blach trapezowych, zalecany jest montaż płyt za pomocą odpowiednich łączników mechanicznych. Płyty można również mocować metodą mieszaną wg powyższych zasad.

Jeśli mamy do czynienia z termorenowacją powierzchni dachowej, to w większości przypadków zalecane jest stosowanie podkładowej warstwy wentylacyjnej, a co za tym idzie mocowanie płyt odbywać się musi metodą łączników mechanicznych. W przypadku braku takich zaleceń możemy mocować je metodą mieszaną po wcześniejszym przygotowaniu podłoża wg powyższych zaleceń.

Strefy obciążenia wiatrem


Zgodnie z normą DIN 1055, w budynkach wysokości do 20 m na dachach płaskich wyznacza się trzy strefy obciążenia wiatrem:

  • strefa wewnętrzna,
  • strefa brzegowa (krawędziowa),
  • strefa naroży.

 

Strefą brzegową jest obszar zewnętrzny szerokości 1/8 krótszego boku dachu, nie węższy jednak niż 1 m i nie szerszy niż 4 m. W obrębie strefy brzegowej wyznacza się obszar największego obciążenia wiatrem - strefę naroży w wymiarach przedstawionych na schemacie. Pozostała część dachu poza strefą brzegową to strefa wewnętrzna.

Strefy w dachu płskim 1,5 a>b (rzut dachu zbliżony do kwadratu)

Strefy w dachu płskim 1,5 a<b (rzut dachu zbliżony do prostokąta)

Zasady montażu płyt w strefach obciążenia wiatrem

sposób mocowania strefa wewnętrzna [m2 strefa krawędziowa [m2 strefa naroży [m2
lepik na gorąco 10% powierzchni płyty 20% powierzchni płyt i 3 łączniki mechaniczne 40% powierzchni płyt i 5 łączników mechanicznych
klej bitumiczny lub adhezyjny  2 pasy szerokości 40-50 mm 3 pasy szerokości 40-50 mm i 3 łączniki mechaniczne  4 pasy szerokości 40-50 mm i 4 łączniki mechaniczne 
łączniki mechaniczne o nośności 0,6 kN 3 szt./m2 6 szt./m2 9 szt./m2

 

Płyty powinny być stosowane zgodnie z projektem technicznym, opracowanym z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75/2002, poz. 690) ze zmianami z 11 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 109/2004, poz. 1156).
Zgodnie z Atestem Higienicznym Nr HK/B/1445/01/2005, wydanym przez Państwowy Zakład Higieny w Warszawie, płyty PAPOSTYR (EPS) zostały ocenione pozytywnie pod względem zdrowotnym.

czerwiec 2008 r.

 


Czytaj dalej:
  • 1
  • 2
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody MURATOR S.A.. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody MURATOR S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
W serwisie:
Murator S.A:
Serwisy internetowe:
Dom i ogród:
Styl życia:
Rozrywka, informacja:
Hobby i wypoczynek:
Architektura i budownictwo:
Zakupy:
Wideo:
Miesięcznik: