Technologia „białej wanny” a tradycyjne hydroizolacje

2018-09-11 13:27
zawilgocone ściany podziemnej części budynku
Autor: Andrzej Banaś Zawilgocone ściany podziemnej części budynku

Większość obiektów inżynierskich, niezależnie od ich konstrukcji i technologii realizacji, podlega takim samym wymogom izolacji przeciwwilgociowej i przeciwwodnej. Coraz większą popularność, jako system zabezpieczenia przeciwwodnego, zyskuje technologia „białej wanny”, która opiera się głównie na zapewnieniu wodoszczelności obiektu w oparciu o beton wodoszczelny.

Izolacje przeciwwodne i przeciwwilgociowe w obiektach inżynierskich

Z punktu widzenia przeznaczenia i funkcji podziemne obiekty inżynierskie podzielić można na dwie podstawowe kategorie: podziemne części budynków mieszkalnych i użyteczności publicznej oraz podziemne obiekty inżynierskie. Do pierwszej z nich zaliczyć można piwnice, garaże i znajdujące się poniżej poziomu terenu pomieszczenia techniczne, natomiast do drugiej obiekty infrastruktury komunalnej (np. zbiorniki i komory) oraz obiekty specjalnego przeznaczenia (np. schrony). Większość z tych obiektów podlega takim samym wymogom zabezpieczenia przeciwwilgociowego i przeciwwodnego, przy czym skuteczność zastosowanych izolacji zależy od:

  • właściwej identyfikacji warunków, w jakich będzie pracował obiekt (warunki gruntowo-wodne, możliwość odkształceń podłoża, sąsiedztwo innych obiektów, itp.),
  • prawidłowego doboru technologii zabezpieczenia (izolacja przeciwwilgociowa, przeciwwodna, wielkość parcia hydrostatycznego, stopień agresji wód gruntowych, itp.),
  • stanu podłoża betonowego i prawidłowości jego przygotowania pod wykonanie powłok izolacyjnych,
  • prawidłowości wykonania zabezpieczeń i zachowania reżimów technologicznych, dokładności uszczelnienia detali (dylatacje, przejścia przez ściany, itp.),
  • eksploatacji obiektu zgodnie z przeznaczeniem i założeniami projektowymi,
  • bieżącej konserwacji obiektu i powłok zabezpieczających.

Do najczęściej spotykanych na rynku technologii zabezpieczeń wodoszczelnych można zaliczyć:

  • mineralne zaprawy uszczelniające (szlamy, mikrozaprawy) – mają one uniwersalne zastosowanie (do wykonywania izolacji pionowych i poziomych, zabezpieczeń podposadzkowych, cokołowych, basenowych, itp.). Są odporne na parcie negatywne, a część z nich ma zdolność szybkiego wiązania i pokrywania rys,
  • grubowarstwowe, modyfikowane polimerami, masy bitumiczne, uszczelniające masy KMB – nadają się one na większość typowych podłoży (beton, cegły, tynk, itp.), uzyskują szybką odporność na opady atmosferyczne, zachowują elastyczność również w ujemnej temperaturze i umożliwiają zasypanie wykopu krótko po nałożeniu powłoki,
  • poliuretanowe, płynne membrany, których głównymi zaletami jest mostkowanie rys i pęknięć w ujemnych temperaturach, paroszczelność i wodoszczelność, odporność na UV i związki chemiczne oraz wysoka elastyczność.

  • Czytaj też: Hydroizolacja balkonu

Technologia „białej wanny” - beton wodoszczelny

Technologia „białej wanny”, jako systemu izolacji przeciwwodnej i przeciwwilgociowej, jest coraz popularniejsza. Opiera się ona głównie na zapewnieniu wodoszczelności obiektu w oparciu o beton wodoszczelny, jednak wymaga szczegółowych i indywidualnie dopasowanych do konkretnego obiektu rozwiązań konstrukcyjnych, zgodnych z najnowszymi standardami europejskimi (normami EU). Projekt wykonania obiektu w technologii „białej wanny” powinien zawierać:

  • określenie minimalnej liczby połączeń poszczególnych elementów konstrukcji,
  • opis sposobu uniknięcia rys skurczowych,
  • optymalizację projektu mieszanki betonowej, wraz ze sposobami jej ułożenia, zagęszczania i technik wykończeniowych,
  • dopasowanie sposobu zbrojenia, jego typu i rozmieszczenia pod kątem montażu określonych systemów hydroizolacyjnych,
  • opracowanie harmonogramu betonowania wraz z precyzyjnym wymiarowaniem połączeń w konstrukcji,
  • zdefiniowanie wszystkich pozostałych szczegółów, takich jak: połączenia dylatacyjne, zastosowanie odcinków kontrolowanego pęknięcia wymuszającego podział sekcji, rozwiązania hydroizolacyjne na połączeniach elementów, przejścia przez ściany i dno.

Oprócz wymienionych wyżej elementów, projektant powinien określić rozwiązania konstrukcyjne dotyczące zapobiegania i ograniczenia powstawania rys skurczowych do wymiaru, który nie pozwala na przepływ wody (rysy o ograniczonej szerokości). W dokumentacji powinna być również podana szerokość rys, przy której mają być one uszczelnione w procesie samoleczenia betonu po jego wbudowaniu lub z uszczelnieniami systemowymi.

nieszczelność przy instalacji
Autor: Andrzej Banaś Brak szczelności widoczny jest najczęściej w miejscach osadzenia przejść instalacyjnych przez ściany

Beton wodoszczelny - błędy wykonawcze

Pomimo tak licznych uwarunkowań wynikających z norm, dotychczasowa praktyka stosowania technologii „białej wanny” sprowadza się najczęściej do zapisów dotyczących klasy betonu, wartości jego wodoszczelności, mrozoodporności i nasiąkliwości. Jakkolwiek w części przypadków udaje się uzyskać wodoszczelność samego betonu, to szczegółowe rozwiązania konstrukcyjne dotyczące np. połączeń dylatacyjnych, szczelnych przejść przez ściany i dno czy podziału elementu na sekcje wymuszające kontrolowane pęknięcia, należą do wyjątków. Pomijane są również rozwiązania mające zapewnić ograniczenie i kontrolę nad skurczem betonu. Jednak nie tylko aspekty projektowe mają wpływ na końcowy efekt budowy. Również nieprawidłowo skonstruowany lub niewłaściwie wbudowany i źle pielęgnowany beton może spowodować poważne kłopoty, które pojawiają się po oddaniu obiektu do użytku, najczęściej po pierwszych, obfitych opadach deszczu.

nieszczelność przy stropie
Autor: Andrzej Banaś Brak szczelności w miejscu osadzenia przejść instalacyjnych przez płyty stropowe

To właśnie w tej fazie eksploatacji ujawniają się wszystkie mankamenty popełnione na etapie projektowania i realizacji konstrukcji żelbetowych w technologii „białej wanny”. Brak szczelności widoczny jest najczęściej w miejscach osadzenia przejść instalacyjnych przez ściany, stropy czy też wzdłuż trasy dylatacji konstrukcyjnych. W sytuacji kiedy od strony zewnętrznej wywierane jest na ściany parcie hydrostatyczne, najczęstszym efektem jest gromadzenie się wody w najniżej położonych punktach obiektu lub zawilgocenie ścian. Często spotykanym zjawiskiem jest również kapilarne podciąganie wody przez posadzki i ściany.

nieszczelność w szybie windowym
Autor: Andrzej Banaś W przypadku gdy od strony zewnętrznej wywierane jest na ściany parcie hydrostatyczne, prowadzi to do gromadzenia się wody w najniżej położonych punktach obiektu - w szybie windowym lub...

Jak widać z powyższego opisu, wykonanie obiektu w technologii „białej wanny” wymaga sporządzenia precyzyjnej dokumentacji (obejmującej wszystkie detale mające wpływ na zachowanie szczelności) oraz wyprodukowania i wbudowania betonu wodoszczelnego o określonych w projekcie parametrach. Zaniechanie lub niedokładna realizacja któregoś z wymienionych etapów zawsze skutkuje poważnymi problemami po oddaniu obiektu do eksploatacji.

Należy również podkreślić, że miejsca przecieku ujawniają się najczęściej po obsypaniu ścian zewnętrznych i zagospodarowaniu terenu wokół budynku. Oznacza to, że uszczelnienie obiektu od strony zewnętrznej jest wówczas niezwykle kosztowne (wymaga odkopania go a niekiedy odwodnienia wykopu) a czasami niemożliwe do wykonania. W takiej sytuacji pozostaje zatamowanie przecieków od strony wewnętrznej:

  • np. iniekcje,
  • lokalny tamponaż,
  • powłoki hydroizolacyjne odporne na parcie negatywne, itp.

Metody te wymagają jednak specjalistycznego wykonawstwa, są kosztowne i nie zabezpieczają konstrukcji od strony zewnętrznej, a kiedy wbudowany beton jest złej jakości, mają również ograniczoną skuteczność. W tym kontekście za bezpieczniejsze należy uznać wykonanie tradycyjnych powłok wodoszczelnych do zabezpieczenia obiektu przed wnikaniem wód opadowych lub gruntowych, ponieważ umożliwiają one kontrolę wykonywanych zabezpieczeń podczas ich realizacji i usunięcie ewentualnych usterek bezpośrednio po ich wykryciu, przed oddaniem budynku do eksploatacji. Ponadto większość z obecnych na rynku hydroizolacji zabezpiecza powierzchnię betonu przed szkodliwymi czynnikami obecnymi w wodach gruntowych. Nie należy przez to rozumieć, że technologia „białej wanny” jest metodą złą z założenia. Jej największą zaletą jest stosunkowo niski koszt, ponieważ generuje ona oszczędności (materiału i robocizny) i skraca czas budowy domu. Warunkiem zastosowania tej metody powinno być jednak wykonanie szczegółowego projektu oraz powierzenie realizacji sprawdzonemu i doświadczonemu wykonawcy. W przeciwnym razie należy liczyć się z kłopotami eksploatacyjnymi a obniżenie kosztów budowy będzie pozorne, ponieważ środki zaoszczędzone w trakcie realizacji zostaną wydatkowane na uszczelnienie i naprawę obiektu już eksploatowanego.

nieszczelna dylatacja stropu
Autor: Andrzej Banaś Nieszczelna dylatacja stropu
Nieszczelna dylatacja stropu
Autor: Andrzej Banaś Brak szczelności widoczny wzdłuż trasy dylatacji konstrukcyjnych - strop
Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.
Podziel się opinią
Grupa ZPR Media sprzeciwia się głoszeniu opinii noszących znamiona mowy nienawiści przepełnionych pogardą czy agresją. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, powiadom nas o tym, klikając zgłoś. Więcej w REGULAMINIE
Czytaj więcej