Dachy

Metody i techniki wykrywania nieszczelności dachów płaskich

Tagi:
dach
,
dach płaski
,
metoda dymowa
,
metoda Leopoma
,
metoda neutronowa
,
metoda termowizyjna
,
pokrycie dachowe

W ostatnich latach do wykrywania nieszczelności hydroizolacji dachów płaskich coraz częściej są stosowane metody nieniszczące. Takie, jak neutronowa, termowizyjna, elektryczna i dymowa. Stosunkowo najprostsza oraz najszybsza jest metoda dymowa. Natomiast, najnowocześniejszy system pomiaru nieszczelności pokryć dachowych zapewnia metoda potencjału pola (metoda Leopoma). Wymaga ona jednak zamontowania przewodników instalacji badawczej już na etapie wykonywania pokrycia dachowego.

Znanym i stosowanym sposobem sprawdzania szczelności nowo wykonywanych dachów płaskich są próby wodne. Zaletą tej metody jest to, że dobrze pokazuje ona ewentualne nieszczelności. Nie wskazuje jednak ich lokalizacji. Ponadto, stosując tę metodę, nie jesteśmy w stanie wykryć miejsc, które w czasie badań charakteryzują się małą nieszczelnością. Ponadto nie może ona być stosowana na dachach, których nośność konstrukcji jest zbyt mała, aby przenieść dodatkowe obciążenia wody. Nie można jej stosować także wtedy, gdy dachy nie mają ścian attykowych (bocznych). Dodatkowe trudności w jej stosowaniu występują w przypadku dachów pokrytych nawierzchnią ze żwirem, płytkami chodnikowymi lub zielenią.
Dlatego też w ostatnich latach do wykrywania nieszczelności hydroizolacji dachów płaskich coraz częściej są stosowane metody nieniszczące. Takie, jak neutronowa, termowizyjna, elektryczna i dymowa.

1. Metoda neutronowa

Polega ona na wykrywaniu miejsc, w których występuje podwyższona koncentracja atomów wodoru zawartych w wodzie. Urządzenie pomiarowe (sonda) zawiera słabe źródło izotopowe - promieniowania neutronów. Emitowane neutrony w momencie (miejscu) zderzenia z atomami wodoru są spowalniane, odbijają się i wracają do licznika.
Zasada pomiaru polega na określeniu różnicy ilości emitowanych i powracających (odbitych) neutronów. Jeżeli izolacja jest sucha, tylko nieliczne z wyemitowanych neutronów powracają do licznika, gdyż nie natrafiają na swej drodze na atomy wodoru. Jeżeli izolacja jest zawilgocona, więcej odbitych neutronów wraca do licznika.
Sposób wykonywania pomiarów w tej metodzie polega na podziale badanej powierzchni dachu na siatkę kwadratów o wymiarach boków 1,5–4 m. Pomiary (odczyty) wykonuje się w wierzchołkach czworokątów (kwadratów) siatki. Strumień neutronów emitowany przez sondę bada powierzchnię 0,4–0,5 m2 na głębokość 8–25 cm, zależnie od rodzaju i gęstości sondowanych materiałów.
Po wstępnych badaniach sondażowych wykonuje się wykresy (mapę) wilgotności izolacji, określające strefy wilgotne (mokre) i suche. W strefach zagrożonych (zawilgoconych) wykonuje się dodatkowe pomiary stosując zagęszczoną siatkę punktów pomiarowych. Metoda ta jest opłacalna przy dachach o powierzchni ponad 200 m2.

Zalety

Metoda ta jest łatwa w użyciu i może być stosowana, zarówno w dzień, jak i w nocy. Pomiarów nie można wykonywać przy: opadach deszczu, śniegu oraz oblodzeniu dachu. Umożliwia ona lokalizację nieszczelności pokryć dachowych wykonanych także z EPDM.

Wady

Badania tą metodą wymagają takiej samej ilości czasu na ocenę szczelności dachu szczelnego jak i wadliwego. Ze względu na przyjętą wielkość siatki pomiarowej istnieje niebezpieczeństwo nie wykrycia małych obszarów nieszczelności zawilgocenia. Dzieje się tak ze względu na punktowe wykonywanie pomiarów.
Badania mogą być wykonywane tylko przez specjalistyczne – uprawnione do tego firmy lub osoby.
Ponadto, wadą tej metody jest czasochłonne wykonywanie pomiarów i opracowanie wniosków końcowych.
Aby określić miejsca (punkty) nieszczelności, należy wykonać badania na całej powierzchni dachu, zarówno w miejscach uszkodzonych, jak i prawidłowo wykonanych pokryć dachowych.
Francuska firma CET przeprowadza od 1980 r. kontrole szczelności pokryć dachowych i tarasów, stosując do tego celu sondy neutronowe firmy Seamon and Campbell (rys. 1).

rys. 1. Radiosonda do kontroli szczelności dachów: 1-czujnik, 2-źródło izotopowe, 3-licznik cyfrowy, 4-ustawienie czasu pomiaru, 5-galwanometr, 6-izolacja przeciwwilgociowa, 7-żwir, 8-izolacja przeciwparowa, 9-izolacja cieplna, 10-obudowa aluminiowa, 11-płytka stalowa
rys. 1. Radiosonda do kontroli szczelności dachów: 1-czujnik, 2-źródło izotopowe, 3-licznik cyfrowy, 4-ustawienie czasu pomiaru, 5-galwanometr, 6-izolacja przeciwwilgociowa, 7-żwir, 8-izolacja przeciwparowa, 9-izolacja cieplna, 10-obudowa aluminiowa, 11-płytka stalowa
Fot.: Swisspor

2. Metoda termograficzna

Metodyka badań

Od wielu lat do określania zawartości wilgoci w pokryciach papowych (rolowych) dachów płaskich stosuje się – z dużym powodzeniem – detekcję promieniowania podczerwonego za pomocą kamer (urządzeń termograficznych). W wyniku tych badań uzyskuje się tzw. termogramy, czyli graficzną rejestrację rozkładu temperatur na powierzchni pokryć dachowych.
Termografię pokryć dachowych należy wykonywać w nocy, przy czystych i suchych powierzchniach dachów, gdy prędkość wiatru nie przekracza 0,7 m/s.

Badania termograficzne można wykonywać dwiema metodami

  • Pierwsza metoda – polega na wykorzystaniu zjawiska nagrzewania się pokrycia dachowego w czasie słonecznego dnia, a następnie wykonania w nocy obrazowania termalnego. W czasie nagrzewania się w ciągu dnia miejsca suchego pokrycia są cieplejsze od obszarów zawilgoconych. Po zachodzie słońca dach zaczyna szybko stygnąć w miejscach suchego pokrycia, podczas gdy stygnięcie obszarów zawilgoconych następuje znacznie wolniej. Różnice w szybkości wyziębiania pokrycia powodują różnice temperatury, które są dobrze widoczne na termogramach.
  • Druga metoda – jest stosowana w przypadku małego nasłonecznienia i jest oparta na utracie ciepła z ogrzewanego budynku. Wilgotne obszary pokrycia dachu mają mniejszy opór cieplny niż obszary suche. Różnica temperatury między wnętrzem i otoczeniem budynku powinna wynosić minimum 10oC. Powoduje ona przepływ ciepła o większym strumieniu w obszarach zawilgoconych i mniejszym w obszarach suchego pokrycia dachowego.

Zalety

Zastosowanie termografii umożliwia wykrycie w krótkim czasie zawilgoconych obszarów. Możliwe jest określenie lokalizacji także małych obszarów zawilgocenia. Dużą zaletą jest możliwość rejestracji (zapisu obszaru) na taśmie wideo lub w technice cyfrowej i porównywanie obrazów termograficznych wykonanych w różnych terminach i warunkach (rys. 2).

rys. 2
rys. 2
Fot.: Swisspor

Wady

Wadami tej metody są stosunkowo wysokie koszty (kilka do kilkunastu tysięcy złotych) badania, wrażliwość na czynniki pogodowe (deszcz, wiatr), niemożność stosowania jej w przypadku dachów odwróconych i balastowych oraz określenia wartości wilgotności (zawilgocenia) izolacji.

Cena urządzeń stosowanych do tego typu badań wynosi od kilkudziesięciu do kilkuset tysięcy złotych.

3. Metody elektryczne


3.1. Metoda pojemnościowa

Pomiary wilgotności (miejsc zawilgocenia) materiałów tą metodą polega na pomiarze pojemności elektrycznej materiałów za pomocą sond kondensatorowych, wytwarzających zmienne pole elektryczne o małym natężeniu. Wykorzystuje ona znaczne różnice pojemności materiału suchego (dla materiału suchego wynosi 1) oraz wody (około 80). Stąd nawet niewielkie zawilgocenie materiału spowoduje znaczny wzrost pojemności czujnika kondensatorowego [4].

Sposób wykonywania pomiarów jest podobny jak w metodzie neutronowej. Przed pomiarami należy wyznaczyć siatkę kwadratów (prostokątów). Pomiary wykonuje się w wierzchołkach czworokątów oraz ewentualnej zagęszczonej siatki w obszarach zawilgoconych.

Zalety

Metoda ta jest prosta (łatwa) do wykonania, zarówno w dzień, jak i w nocy - w różnych warunkach pogodowych. Jest tania i umożliwia określenie stopnia zawilgocenia izolacji.

Wady

Metoda ta ma podobne wady jak metoda neutronowa. Ponadto, stwierdza się małą powtarzalność wyników i brak możliwości jej zastosowania przy pokryciach dachowych wykonanych z EPDM.

Urządzenia

Na rynku polskim jest dostępnych wiele wilgotnościomierzy pojemnościowych (rys. 3). Koszt tych urządzeń wynosi kilka tysięcy złotych.

Czytaj dalej:
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody MURATOR S.A.. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody MURATOR S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
W serwisie:
Murator S.A:
Serwisy internetowe:
Dom i ogród:
Styl życia:
Rozrywka, informacja:
Hobby i wypoczynek:
Architektura i budownictwo:
Zakupy:
Wideo:
Miesięcznik: