Skuteczność działania automatycznych instalacji gaśniczych

2007-03-13 14:13

Zastosowanie dobrze działającej instalacji gaśniczej nie zlikwiduje całkowitego zagrożenia pożarowego. Takie instalacje dają jednak pewne możliwości opanowania pożaru. Samoczynne instalacje gaśnicze zamontowane w strefie pożarowej stanowią element zmniejszający zagrożenie. Mimo to nie można rezygnować z wymagań odporności ogniowej elementów konstrukcji budowlanych występujących w strefie.

Stałe  instalacje gaśnicze wodne*

Instalacje tryskaczowe - to urządzenia na stałe związane z obiektem, zawierające własny zapas środka gaśniczego (wody), wyposażone w układ jej przechowywania (zbiornik) i podawania (hydrofor lub pompa). Impulsem do zadziałania systemu tryskaczowego jest nagły spadek ciśnienia spowodowany otwarciem jednego lub większej grupy tryskaczy. Spadek ciśnienia w sieci tryskaczowej powoduje uruchomienie pompy pożarowej i podanie wody na miejsce pożaru. Cechą instalacji tryskaczowych jest ich selektywne działanie pozwalające ograniczyć akcję gaśniczą tylko do miejsca wystąpienia pożaru. Instalacje tryskaczowe są powszechnie stosowane od ponad 130 lat i do dnia dzisiejszego uchodzą za na jedno z najskuteczniejszych rozwiązań do wczesnego zwalczania pożarów. Instalacje te stosowanie są w obiektach przemysłowych, handlowych, budynkach biurowych, hotelach i innych obiektach użyteczności publicznej.
Instalacje zraszaczowe - stosowane są przede wszystkim do ochrony obiektów przemysłowych, w których może dojść do powstania pożaru na dużej powierzchni. W przeciwieństwie do instalacji tryskaczowych, instalacje zraszaczowe uruchamiane są automatycznie lub ręcznie. Instalacje te znalazły szerokie zastosowanie przy zabezpieczaniu transformatorów, urządzeń technologicznych przemysłu chemicznego i w gospodarce olejami mineralnymi. Są również stosowane jako uzupełnienie instalacji tryskaczowych.

MicroDrop - mgła wodna - niskociśnieniowy system gaśniczy. Ogólna budowa i zasada działania zbliżona jest do tradycyjnego systemu zraszaczowego. Istotę systemu stanowią odpowiednio skonstruowane dysze które pozwalają osiągnąć rozdrobnienie wody do kropel o średnicy około 150 mikrometrów. Wysoko rozdrobnione krople wody są doskonałym mechanizmem odbioru ciepła od palącego się materiału, a woda kierowana z odpowiednio rozmieszczeniach dysz ogranicza dodatkowo dostęp tlenu do źródła pożaru. Instalacje instalowane są w miejscach, gdzie obiekt wymaga szybkiego, lokalnego ugaszenie przy użyciu małej ilości wody. Systemy te znalazły zastosowane w ochronie przeciwpożarowej tuneli kablowych, transformatorów, turbin gazowych, pras przemysłowych oraz urządzeń technologicznych dla przemysłu chemicznego i drzewnego. Instalacje mogą być budowane jako niezależne systemy lub elementy istniejących lub nowobudowanych systemów tryskaczowych bądź zraszaczowych.

Stałe instalacje gaśnicze gazowe

Inergen tworzy ubogą w tlen atmosferę, przy której gaśnie ogień, a człowiek może w dalszym ciągu bez przeszkód oddychać. Mieszanina gazów z precyzyjnie dobraną pod względem fizjologicznym zawartością CO2 stymuluje proces oddychania organizmu w środowisku o obniżonej zawartości tlenu. INERGEN został skomponowany wyłącznie z naturalnych składników otaczającej nas atmosfery. INERGEN jest magazynowany jako sprężony nie skroplony gaz. Wydostając się z dysz nie powoduje kondensacji wilgoci z powietrza, gdyż nie jest przekraczany punkt rosy. Wyzwalanie środka nie daje efektu zamglenia i zabrudzeń, nie występuje zagrożenie korozją. Przy gaszeniu zmniejsza się przewodność elektryczna atmosfery pomieszczenia z przyczyny obniżania wilgotności powietrza.

Dwutlenek węgla (CO2) - jest gazem bezbarwnym i bezwonnym. Z uwagi na swoje właściwości oraz powszechność występowania w przyrodzie znalazł zastosowanie jako czysty środek gaśniczy dla ochrony urządzeń i pomieszczeń wysokiego ryzyka. Gaśnicze działanie dwutlenku węgla polega na redukcji stężenia tlenu w powietrzu chronionej strefy. Zjawiskiem wspomagającym proces gaszenia jest ochłodzenie, występujące podczas rozprężania gazu  zgromadzonego w butlach pod ciśnieniem. Efekt odprowadzania ciepła w postaci ciepła parowania jest jednak w przypadku dwutlenku węgla bardzo niewielki w porównaniu np. z gaszeniem wodnym. Instalacja gaśnicza ma za zadanie ugasić pożar w fazie początkowej zapewniając osiągnięcie koncentracji gaśniczej w ciągu 60s w przypadku gaszenia objętościowego lub 30s w przypadku gaszenia obiektowego. CO2 , zależnie od kształtu dyszy będzie użyty jako gaz, mgła lub śnieg, zawsze jednak nie pozostawia odpadów zanieczyszczających.

FM - 200
Mechanizm gaszenia pożarów przy użyciu środka gaśniczego FM-200 ma charakter aktywny. Polega na odbieraniu ciepła i przerwaniu reakcji spalania na poziomie molekularnym. Usuwając energię cieplną z ognia powstrzymuje reakcję spalania a dodatkowe oddziaływanie chemiczne wzmaga efekt gaśniczy. W warunkach normalnych środek  jest bezbarwnym, bezwonnym gazem, który nie przewodzi prądu elektrycznego. Po użyciu nie pozostawia żadnych pozostałości w pomieszczeniu. Systemy gaśnicze na FM-200 z uwagi na swoje własności nadają się do ochrony małych pomieszczeń, w których z racji gromadzonych tam materiałów istnieje zagrożenie pożarem grupy A, B i C.

Novec - jako środek gaśniczy ma zastosowanie w typowych pożarach, gdzie do tej pory korzystano z halonów lub obecnie stosuje się zamienniki halonów. Skuteczność Novec 1230 potwierdzono podczas testów na różną skalę. Po raz pierwszy zastosowano go do celów wojskowych, konkretnie w lotnictwie oraz w sytuacjach typowych zagrożeń pożarowych zgodnie z wykazem, jaki podają Underwriters Latoratories i Factory Mutual. Novec 1230 można stosować zarówno do gaszenia strumieniowego (np. w gaśnicach), miejscowego jak i objętościowego w instalacjach stałych. Środek gaśniczy nie wchodzi w reakcje z szeroką gamą materiałów konstrukcyjnych i jest bezpieczny w składowaniu.

Stałe instalacje gaśnicze pianowe

Mimo uprzywilejowanej pozycji jaką zajmuje gaszenie pianą w działaniach straży pożarnej, użycie tej techniki w stacjonarnych instalacjach gaśniczych ograniczało się do przemysłu przetwórstwa olejów mineralnych, przemysłu chemicznego oraz zabezpieczania hangarów lotniczych. Pokrycie źródła pożaru pianą powoduje bardzo szybkie powstrzymanie pożaru i ograniczenie powstawania substancji toksycznych. Cecha ta powoduje, że instalacje pianowe znajdują coraz szersze zastosowanie przy ochronie magazynów materiałów niebezpiecznych i innych stref zagrożonych wybuchem. Dotyczy to szczególnie techniki gaszenia pianą z użyciem środków pianotwórczych tworzących film wodny.

Urządzenia sygnalizacji pożarowej

Wszelkiego typu systemy alarmowe dają gwarancję szybkiej reakcji na pożar oraz możliwość powiadomienia straży pożarnej o powstałym zagrożeniu. Stąd też instalacje alarmowe będą wpływać na złagodzenie oceny zagrożenia pożarowego.
Na rynku dostępnych jest bardzo dużo różnych urządzeń, począwszy od najprostszych układów a skończywszy na systemach obsługujących budynki wysokościowe.
Systemy te zbudowane są z elementów opisanych poniżej:

  • Centrala sygnalizacji pożarowej jest urządzeniem integrującym wszystkie elementy adresowalnego, interaktywnego systemu automatycznego wykrywania pożarów. Koordynuje pracę wszystkich urządzeń w systemie oraz podejmuje decyzję o zainicjowaniu alarmu pożarowego, wysterowaniu urządzeń sygnalizacyjnych i przeciwpożarowych oraz o przekazaniu informacji do centrum monitorowania lub systemu nadzoru.
  •  Elementy liniowe - to przede wszystkim cała gama detektorów, w tym zaawansowane czujki. To również ręczne ostrzegacze pożarowe, wskaźniki zadziałania, izolatory zwarć, moduły liniowe, gniazda z sygnalizatorami i przekaźnikami.
  • Czujki pożarowe umożliwiają automatyczne wykrywanie zarzewia pożaru. Mogą one wykrywać dym (czujki jonizacyjne oraz optyczne punktowe i liniowe), ciepło (reagujące na szybki przyrost lub przekroczenie ustalonego progu temperatury) oraz ogień (reagujące na promieniowanie podczerwone lub ultrafioletowe płomienia)

Ze względu na swoje właściwości można je podzielić na:
- czujki adresowalne:

  • optyczna rozproszeniowa czujka dymu,
  • nadmiarowo - różnicowa czujka temperatury,
  • progowa czujka temperatury,
  • analogowa laserowa czujka dymu.

- czujki konwencjonalne:

  • optyczno-termiczna,
  • optyczna dymu,
  • różnicowa temperatury,
  • progowa temperatury,

Najnowocześniejsze czujki mają dużą odporność na fałszywe alarmy, cechuje je:

  • wysoka odporność na fałszywe alarmy poprzez czasową ocenę różnych kryteriów sensora,
  • nietypowe sygnały dla alarmu ppoż. są odrzucane przez specjalny filtr algorytmów,
  • automatyczna samokontrola elektroniki czujki,
  • ciągła kontrola pętli nawet w przypadku zwarcia dzięki izolatorom w zwartym segmencie,
  • automatyczne monitorowanie wszystkich sensorów gwarancją operatywnej wydajności i poprawnych warunków.

Klapy oddymiające

Skuteczne działanie takich urządzeń o łatwej obsłudze z miejsca bezpiecznego lub o działaniu samoczynnym ułatwia walkę z pożarem. Kumulowanie się ciepła w strefie podsufitowej może doprowadzić do zniszczeń konstrukcji pomieszczenia lub budynku. Gromadzenie się dymów utrudnia także działania gaśnicze. Stąd też pomieszczenia o złej wentylacji, nie mające otworów okiennych i nie wyposażone w klapy dymowe wpływają negatywnie na bezpieczeństwo pożarowe. Klapy w dachach i stropodachach mogą być wykonane z materiałów łatwo zapalnych.

Zasadność stosowania klap dymowych

Produkty gazowe wydzielane w czasie pożaru
W związku z podstawowym obowiązkiem ochrony życia i mienia ludzi po-przez zapewnienie bezpiecznej ewakuacji z budynków (lub z określonych stref) zawartego w przepisach [Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U.02.75.690) oraz Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21.04.2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. (Dz.U.06.80.563)] należy utrzymywać drogi ewakuacyjne wolne od dymu i toksycznych produktów rozkładu termicznego. Uzyskać to można dzięki zastosowaniu prawidłowo zaprojektowanych i wykonanych systemów odprowa-dzania dymu i ciepła, których ilości zobrazowane są na poniższym rysunku:


Rys. nr 1. Ilość dymu i gazów pożarowych powstających przy spalaniu l0 kg materiałów palnych.

1 - guma piankowa,
2 - olej opałowy
3 - pianka miękka,
4 - nafta,
5 - tworzywa sztuczne,
6 - polipropylen
7 - linoleum,
8 - płyty wiórowe,
9 - płyty twarde,
10 - drewno brzozowe,
11 - celuloza - papier,
12 - twardy PCW.

Z danych statystycznych wynika, że to właśnie dym i toksyczne produkty rozkładu termicznego są przyczyną ofiar i ogromnych strat materialnych. W każdym przypadku wydzielane swobodne gazy wypełniają w ciągu krótkiego czasu całe pomieszczenie. Na powyższym rysunku pokazano ilość dymu i produktów rozkładu termicznego w zależności od materiału, po-wstające z 10 kg materiału palnego. Aby lepiej opisać to zagadnienie, można posłużyć się przykładem:
Średniej wielkości hala magazynowa o powierzchni 100 x 25 m i objętości ok. 20000 m3 zostanie w ciągu 10 min całkowicie zadymiona (ograniczenie widoczności) w wyniku spalania 100 kg papieru, czyli niewielkiej jego ilości.
Proces pożaru przebiega zupełnie inaczej i znacznie wolniej, gdy
groma-dzący się pod sufitem dym i gazy pożarowe mogą być odprowadzone na zewnątrz pomieszczenia. Dzięki temu następuje zmniejszenie spiętrzenia niebezpiecznych gorących gazów. Temperatura zostaje ograniczona, a jej przyrost jest wolniejszy. Opóźnia się możliwość powstawania pożarów wtórnych wierzchołkowych, a co za tym idzie - powstania zjawiska rozgorzenia (flashover).

Cel stosowania klap dymowych
Już na etapie projektowania przeciwpożarowych zabezpieczeń budowla-nych, należy przewidywać i uwzględniać skutki ewentualnego pożaru. W nowoczesnych, wielonawowych halach produkcyjnych, problem usuwania dymu i ciepła nabiera istotnego znaczenia.
Na poniższym rysunku zobrazowano rozkład zadymienia w budynku:

 Rys. 2. Rozkład zadymienia w budynku: a) bez wentylacji pożarowej, b) z wentylacja pożarową.

Projektowanie zabezpieczeń przeciwpożarowych, oparte na znajomości podstawowych zjawisk towarzyszących procesowi spalania, umożliwia właściwy dobór konstrukcji, elementów zabezpieczeń przeciwpożarowych, które skutecznie ograniczają rozprzestrzenianie się pożaru, umożliwiają sprawną ewakuację ludzi i mienia oraz podjęcie natychmiastowej, skutecznej akcji ratowniczej.
Na powyższym rysunku został pokazany przepływ dymu w budynku z prawidłowo wykonaną wentylacją pożarową (b) oraz w budynku nie wentylowanym (a). W przypadku, gdy budynek nie jest wyposażony w otwory oddymiające, nawet duża hala może ulec zadymieniu w ciągu kilku minut (a), natomiast z prawidłowo dobranymi i rozmieszczonymi otworami oddymiającymi część hali pozostanie nie zadymiona przez cały czas trwania pożaru.
Usuwanie dymu i ciepła z budynków jednokondygnacyjnych wykonuje się z reguły jako grawitacyjne, oparte na zjawisku konwekcji. W momencie otwarcia otworów oddymiających, przy jednoczesnym zapewnieniu do-pływu świeżego powietrza, tworzy się ukierunkowany strumień gazów pożarowych, kierujący się ku górze i uchodzący przez otwory oddymiające (efekt kominowy).
Funkcje systemów wentylacji pożarowej w bezpieczeństwie pożarowym obiektów budowlanych należy rozpatrywać w ścisłym powiązaniu z funkcjami i przeznaczeniem obiektów.

W budynkach jednokondygnacyjnych funkcje wentylacji pożarowej dotyczą głównie:

  • obniżenia temperatury w obiekcie poprzez usunięcie gorącego dymu i ga-zów pożarowych na zewnątrz budynku,
  • podwyższenia przypodłogowej warstwy niezadymionej, w celu umożli-wienia ewakuacji ludzi oraz prowadzenia akcji ratowniczo-gaśniczej,
  • ochrony urządzeń technologicznych oraz konstrukcji obiektu przed od-działywaniem termicznym.

Usuwanie dymu i ciepła z budynków jednokondygnacyjnych może się odbywać poprzez zastosowanie:

  • klap dymowych instalowanych na dachu,
  • klap dymowych pionowych (najczęściej w postaci zdalnie otwieranych okien w ścianach pomieszczeń),
  • przystosowanych do zdalnego otwierania elementów świetlików lub szedów.

Systemy usuwania dymu i ciepła stosuje się w następujących celach:

  • zwiększenia widoczności,
  • zmniejszenia ryzyka zawalenia się budynku lub jego części poprzez usunię-cie spod stropu gorących gazów, dzięki czemu maleje możliwość  nagrzania się elementów konstrukcyjnych budynku do wartości krytycznych, po przekrocze-niu których następuje utrata ich właściwości wytrzymałościowych,
  • opóźnienia rozprzestrzeniania się pożaru i uniemożliwienia wystąpienia zjawiska rozgorzenia (flashover) - również dzięki usunięciu gorących ga-zów spod stropu. Podczas spalania materiałów, powstały strumień ciepła roz-chodzi się we wszystkich kierunkach, jednak najwięcej energii cieplnej ku-muluje się pod sufitem. Część tego strumienia, po dojściu do przegrody bu-dowlanej (np. sufitu, ściany), zostaje pochłonięta przez przegrodę, część zaś ulega odbiciu i wraca do materiału jako tzw. strumień ciepła zwrócony, inten-syfikując spalanie. Poza tym, w miarę gromadzenia się gorących gazów pod stropem, w sposób ciągły wzrasta temperatura w pomieszczeniu, co powoduje zwiększenie dynamiki pożaru, jak również może doprowadzić do wystąpienia zjawiska rozgorzenia,
  • zmniejszenia strat materialnych od dymu i ciepła - dym  często ma właściwości   korozyjne jest oleisty, przez co może stać się przyczyną uszkodzeń konstrukcji lub zawartości budynku (szczególnie groźny jest dla urządzeń precyzyjnych, elektronicznych),
  • zwiększenia bezpieczeństwa prowadzenia akcji ratowniczo-gaśniczej -jeśli w budynku nie ma urządzeń do odprowadzania dymu i ciepła (np. w sta-rym budownictwie), strażacy zmuszeni są wyrąbywać odpowiednie otwory w dachu.
  • ograniczenia stężenia toksycznych produktów spalania i rozkładu termicznego,
  • zapobiegania   powstawaniu   nadmiernych   ciśnień  w  pomieszczeniach (strefach) objętych pożarem - ciśnienia te wywoływane są przez siłę wyporu hydrostatycznego (konwekcji),
  • korzyści eksploatacyjne - w świetle aktualnie obowiązujących polskich przepisów [Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz.U.02.75.690)], dzięki zastosowaniu systemów usuwania dymu i ciepła, pozwala się na:
  • dopuszczenie budowy w klasie E odporności pożarowej, jednokondygna-cyjnych budynków produkcyjnych i magazynowych, o obciążeniu ogniowym przekraczającym 500 MJ/m2 pod warunkiem zastosowania:
  • stałych urządzeń gaśniczych wodnych - o 100%,
  • samoczynnych urządzeń oddymiających - o 50%,

Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych wyżej dopuszcza się powiększenie stref pożarowych o 150%,

  • w budynku jednokondygnacyjnym lub na ostatniej kondygnacji budynku wielokondygnacyjnego wielkości stref pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, można powiększyć o 100%, jeżeli budynek nie zawiera pomieszczenia zagrożonego wybuchem i jest wykonany z elementów nierozprzestrzeniających ognia oraz zastosowano samoczynne urządzenia oddymiające,
  • w budynku jednokondygnacyjnym wielkości stref pożarowych PM, z wyjątkiem garażu, nie ogranicza się, pod warunkiem zastosowania stałych urządzeń gaśniczych wodnych i samoczynnych urządzeń oddymiających,
  • dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych ZL z wyjątkiem stref pożarowych w budynkach wysokich (W) i wysokościowych (WW), pod warunkiem zastosowania:
  • stałych urządzeń gaśniczych tryskaczowych - o 100%,
  • samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu - o 100%.

Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych wyżej dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych o 200%.

  • długości dojść ewakuacyjnych, mogą być powiększone pod warunkiem ochrony:
  • strefy pożarowej stałymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi - o 50%,
  • drogi ewakuacyjnej samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi uruchamianymi za pomocą systemu wykrywania dymu - o 50%.

Przy jednoczesnym stosowaniu tych urządzeń długość dojścia może być powiększona o 100%.
Jedynym przypadkiem, w którym byłoby lepiej nie stosować usuwa-nia dymu, jest pożar w małym, szczelnym pomieszczeniu, kiedy to źródło pożaru może być stłumione przez zamknięcie wszystkich drzwi i okien, co spowoduje odcięcie dopływu tlenu.

Drogi dojazdowe

W celu właściwego przygotowania obiektu do użytkowania należy doprowadzić do niego odpowiednie drogi - nie tylko komunikacyjne, ale także jako drogi pożarowe.

Drogi o utwardzonej i odpowiednio wytrzymałej nawierzchni umożliwiającej dojazd o każdej porze roku powinny być doprowadzone do:

  • budynków produkcyjnych, magazynowych i usługowych, urządzeń technologicznych, placów składowych i wiat o powierzchni ponad 1000 m2, w których występują materiały palne, z wyjątkiem obiektów o obciążeniu ogniowym nie przekraczającym 500 MJ/m2,
  • obiektów, w których występują pomieszczenia zagrożone wybuchem.

Droga pożarowa powinna umożliwić przejazd pojazdu bez zawracania oraz cofania. Drogę bez możliwości takiego przejazdu należy zakończyć placem manewrowym o wymiarach co najmniej 20 x 20 m, objazdem pętlicowym lub rozwiązaniem równorzędnym. Najmniejszy promień zewnętrznych łuków drogi powinien wynosić co najmniej 11 m. Odległość krawędzi drogi od ścian poszczególnych rodzajów budynków oraz związanych z nimi urządzeń technologicznych, placów składowych i wiat przeznaczonych do składowania materiałów ustala się dla każdej przypadku odrębnie w granicach 5-15 m, a pomiędzy tą drogą i ścianą budynku nie powinny występować stałe elementy zagospodarowania terenu o wysokości przekraczającej 3 m lub drzewa. Przy ustalaniu odległości krawędzi takich dróg należy brać pod uwagę wielkość obciążenia ogniowego i stopień przeszklenia obiektu, a ponadto inne okoliczności istotne dla ochrony przeciwpożarowej.
Drogi pożarowe doprowadzone do budynków i urządzeń powinny odpowiadać wymaganiom określonym w tabeli nr 11: 

Lp.

 

 

Położenie drogi (dojazdu)

 

Najmniejsza
szerokość jezdni [m]

Nośność utwardzonej
jezdni oraz nacisk na
oś samochodu,
[kN]

1

W miastach, na terenach zakładów
przemysłowych oraz magazynów

3,5

 

200,
nacisk na oś - 100

2

Na terenach wiejskich jednostek
osadniczych

3,0

 

100,
nacisk na oś - 50

Przejazdy na dziedzińce i inne tereny obudowane powinny odpowiadać następującym warunkom:

  • wysokość przejazdu w świetle powinna wynosić co najmniej 4,2m, a w budownictwie jednorodzinnym 3,2m,
  • szerokość przejazdu w świetle powinna wynosić co najmniej 3,6m, w tym szerokość jezdni co najmniej 3m,
  • odległość między przejazdami na jeden dziedziniec nie może być większa niż 150m.

W przejazdach, których jezdnie są oddzielone od chodników słupami lub ścianami, jezdnia powinna mieć szerokość co najmniej 3,6m. Jeżeli przejazd jest wykorzystywany jako stałe przejście dla pieszych, powinien być w nim zapewniony chodnik o szerokości co najmniej 1m. Przejścia i inne podobne urządzenia, usytuowane ponad drogami pożarowymi, powinny mieć prześwit o szerokości co najmniej 4,5m i wysokość w świetle co najmniej 4,5m.
Droga pożarowa musi być stale wolna oraz oznakowana znakami według kodeksu drogowego.
Szerokość, promienie łuków dojazdów oraz wytrzymałość nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów straży pożarnej.

 


 

 

* Informacje o systemach gaśniczych (stałe instalacje gaśnicze wodne, gazowe, pianowe) zostały udostępnione przez firmę Tyco Fire & Integrated Solutions Sp. z o.o., która specjalizuje się w rozwiązaniach dla systemów bezpieczeństwa.

 

 

 

 

W szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy wymagania dotyczące usytuowania drogi pożarowej nie mogą być spełnione, dopuszcza się stosowanie innych rozwiązań, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

 

 

 

Czy artykuł był przydatny?
Przykro nam, że artykuł nie spełnił twoich oczekiwań.
Podziel się opinią
Grupa ZPR Media sprzeciwia się głoszeniu opinii noszących znamiona mowy nienawiści przepełnionych pogardą czy agresją. Jeśli widzisz komentarz, który jest hejtem, powiadom nas o tym, klikając zgłoś. Więcej w REGULAMINIE
Czytaj więcej