Podłogi, posadzki

Samopoziomujące masy podłogowe

Tagi:
masa samopoziomująca
,
masy anfydrytowe
,
masy cementowe
,
podłoga
,
podłogi

Samopoziomujące masy podłogowe stosowane jako podkłady, warstwy wyrównujące i wygładzające mają duży wpływ na jakość powierzchni podłogi. Do ich produkcji używa się spoiw anhydrytowych i cementowych.

Jeśli jednym z głównych elementów decydujących o wyborze produktu ma być cena, to przemawia ona na korzyść mas anhydrytowych, które są kilkakrotnie tańsze od cementowych. Dlatego też, gdy wymagane jest zastosowanie grubszych warstw, stosuje się zazwyczaj masy anhydrytowe, na które po zagruntowaniu można ułożyć masę cementową.

Masy anhydrytowe  
Masy anhydrytowe pod wpływem wilgoci pęcznieją. Prowadzi to do powstawania pęknięć i obniżenia wytrzymałości podkładu, wykonanego z tego materiału. Aby temu zapobiec, podłoże, na które ma być wylana masa, należy wyłożyć izolacyjną warstwą ochronną, na przykład folią polietylenową. Mas anhydrytowych nie powinno się stosować w pomieszczeniach o dużej wilgotności ani na zewnątrz budynku. Aby uniknąć korozji, wszystkie elementy stalowe, które miałyby bezpośredni kontakt z wylewką anhydrytową, należy odpowiednio izolować, na przykład lepikiem asfaltowym. Układa się je w warstwach grubości od 35 do 60 mm. Można je stosować w posadzkach z ogrzewaniem podłogowym.


Masy cementowe  
Masy cementowe są odporne na zawilgocenia i nie powodują korozji stali. Układa się je warstwami grubości od 10 do 50 mm. Wytrzymałość mechaniczną równą 20 MPa masy te uzyskują po 28 dniach, z czasem może ona wzrosnąć trzykrotnie. Obecnie na rynku dostępne są szybkotwardniejące masy, które uzyskują podaną wyżej wytrzymałość po około 3 dniach. Jest to związane z dodawaniem w procesie produkcji modyfikatorów przyspieszających wiązanie. Większość produkowanych obecnie mas cementowych zawiera dodatki z żywic syntetycznych. Dzięki temu masy mają dużą wytrzymałość na ściskanie oraz odporność na działanie agresywnego środowiska. Mogą być więc stosowane w obiektach budownictwa przemysłowego, specjalnego i ogólnego. Warstwa takiej masy może mieć grubość od 1 do 15 mm. Jeśli wymagana jest większa grubość, kolejną warstwę należy układać dopiero po związaniu poprzedniej. Według norm, najmniejsza dopuszczalna wytrzymałość podkładu podłogowego na ściskanie przy najlżejszych warunkach eksploatacji podłóg (na przykład w budynkach mieszkalnych) powinna wynosić 12 MPa.


Zastosowanie  
Z mas anhydrytowych i cementowych wykonuje się jastrychy podłogowe. Rodzaj użytej samopoziomującej masy podłogowej należy dostosować do warunków panujących w otoczeniu (niedopuszczalne są roboty w temperaturze niższej niż 5°C lub wyższej niż 25°C, znaczenie ma także wilgotność powietrza, gdyż masa powinna mieć zapewniony odpowiedni czas schnięcia), rodzaju zastosowanej izolacji, materiału, z którego ma być wykonana posadzka, oraz przewidywanych warunków, w jakich będzie ona pracowała.
Grubość wylewki powinna być dopasowana do zaprojektowanego rodzaju jastrychu. Warstwa grubości 45 mm lub 20 mm z siatką wzmacniającą jest stosowana przy wylewaniu jastrychów na izolację cieplną, która ma chronić podłogę. Izolację taką umieszcza się na podłożu leżącym na gruncie, wcześniej zabezpieczonym izolacją przeciwwilgociową. Kładzie się ją także na powierzchni stropu nad pomieszczeniami nieogrzewanymi, ocieplonej płytami styropianowymi, pilśniowymi lub wełną mineralną. Podkłady podłogowe tego typu wylewa się także na izolacje akustyczne umieszczane na stropach międzypiętrowych. Przy wykonaniu jastrychów izolacyjnych grubość jastrychu nie może być mniejsza niż 35 mm. Kiedy konstrukcja podłogi jest narażona na działanie wilgoci gruntowej, powinien on leżeć na izolacji przeciwwilgociowej. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy ze względu na wysoki poziom wody gruntowej fundamenty budynku wraz z podłożem betonowym pod podłogą chronione są specjalną izolacją wodoszczelną. Warstwą oddzielającą może być również izolacja paroszczelna, stosowana zazwyczaj na stropach pomieszczeń o wysokiej wilgotności względnej powietrza i znacznej sprężystości zawartej w nim pary wodnej. Zarówno izolacja przeciwwilgociowa, jak i paroszczelna są umieszczane na powierzchni podłoża, pod konstrukcją podłogi. Do wykonywania takich warstw stosuje się powłoki asfaltowe lub folie z tworzyw sztucznych (polietylenową lub z polichlorku winylu). Warstwy rozdzielające stosuje się także wtedy, gdy jastrych ma być ułożony na podkładzie zanieczyszczonym (na przykład zatłuszczonym).
Stosowanie mas cementowych przy wykonywaniu jastrychów zespolonych, czyli podkładów podłogowych położonych bezpośrednio na podłoże (najczęściej jest to strop lub płyta betonowa ułożona na gruncie) pozwala na wylewanie warstwy grubości od 5 do 50 mm. Masy samopoziomujące można także stosować do wykonywania podkładów ogrzewania podłogowego. Dobrze sprawdzają się jako otulina przewodów grzewczych, ponieważ nie zawierają dużych frakcji kruszywa. Takich podkładów nie należy wykonywać z mas czysto cementowych, gdyż istnieje niebezpieczeństwo popękania.
Masy cementowe natomiast nadają się do wyrównywania i wygładzania podkładów podłogowych. Minimalna grubość warstwy wyrównującej wynosi 2 mm w odniesieniu do najwyższego punktu podkładu. Do tego typu prac nie stosuje się mas anhydrytowych, ponieważ zalecana grubość warstw w tym wypadku jest większa.


Przygotowanie podłoża  
Powierzchnie, na których mają leżeć jastrychy pływające i izolacyjne, muszą być wyrównane. Deformacje przekraczające 9 mm na długości 2 m należy usunąć, dziury i pęknięcia wypełnić zaprawą cementową, a wystające fragmenty skuć. Przy wypełnianiu zaprawą cementową nierówności o dużych powierzchniach należy najpierw uformować pasy kierunkowe, a potem wzdłuż nich rozprowadzać zaprawę długą łatą. Po wyrównaniu podłoża trzeba wykonać dylatacje. Do tego celu stosuje się taśmy dylatacyjne lub paski styropianu grubości 0,5 cm (1 cm w wypadku ogrzewania podłogowego) wzdłuż wszystkich ścian, słupów i wystających przewodów. Na powierzchni większej niż 50 m2, należy wykonać dylatacje pośrednie. Przy podkładach w systemie ogrzewania podłogowego dylatacje takie muszą już być robione na polu o powierzchni do 20 m2, o boku krótszym niż 5 m. W wypadku jastrychów pływających układa się izolację termiczną lub akustyczną, którą mogą być na przykład płyty styropianowe o gęstości większej od 20 kg/m3, i przykrywa się ją folią polietylenową grubości 0,2 mm. Folię należy ułożyć z zachowaniem zakładów nie mniejszych niż 10 mm, łączyć i mocować do ściany taśmą samoprzylepną. Folia musi być ułożona tak, aby tworzyła szczelną nieprzepuszczalną nieckę. Tak przygotowane podłoże ogranicza możliwość wypływania i przenikania silnie penetrującej wylewki do warstw izolacji termicznej. Inaczej przebiegają czynności podczas przygotowywania podłoża pod masy bezpośrednio z nim związane, czyli pod jastrychy zespolone i masy wyrównująco-wygładzające. Podłoża muszą być mocne i zwarte. Wszelkie zatłuszczenia i odpryski przed przystąpieniem do dalszych prac bezwzględnie należy zlikwidować. Ponieważ powierzchnia pod jastrychy zespolone musi być szorstka, trzeba usunąć z niej warstwę mleczka cementowego, a podłoże anhydrytowe koniecznie przeszlifować, co pozwoli odsłonić ziarna kruszywa zawarte w podłożu. Warstwy zwietrzałe, stare powłoki malarskie, resztki klejów czy zabrudzenia olejami lub substancjami bitumicznymi najlepiej jest usunąć za pomocą śrutownic lub frezarek. Wszystkie głębokie zatłuszczenia lub fragmenty podłoża wyraźnie gorszej wytrzymałości należy skuć, a ubytki wypełnić zaprawą cementową. Tak przygotowane podłoże trzeba dokładnie odkurzyć i zagruntować, rozprowadzając środki gruntujące za pomocą miękkiej szczotki. Zagruntowanie powierzchni ma na celu związanie pozostałego kurzu z podłożem i zwiększenie wytrzymałości powierzchniowej. Zapobiega również odciąganiu przez podłoże wody ze świeżo wylanej masy.


Układanie  
Aby uzyskać idealnie poziomą wylewkę, trzeba zniwelować całą powierzchnię podkładu.
Po niwelacji można przystąpić do rozrobienia i wylania masy. Zawartość opakowania z suchą mieszanką należy wsypać do odmierzonej ilości czystej, chłodnej wody i mieszać wolnoobrotową wiertarką z mieszadłem. Zbyt szybkie mieszanie może spowodować spienienie się mieszanki. Gdy masa będzie jednorodna, bez grudek, przerwać mieszanie na 5 minut i ponownie mieszać. Masę trzeba wylewać na przygotowane podłoże, poczynając od jednej ze ścian i stopniowo przesuwając się w kierunku wyjścia. Przerwa pomiędzy wylewaniem łączonych porcji nie powinna być dłuższa niż 10-15 minut.
Wylewaną masę rozprowadza się długą metalową pacą lub listwą zgarniającą z wysuwanymi bolcami dystansowymi. Jeżeli podłoże ma dużą powierzchnię, zalecane jest użycie agregatu. Świeżą warstwę należy przeciągnąć wałkiem kolczastym. Ułatwia to łączenie wylewanych porcji masy i uwalnia pęcherzyki powietrza.


Błędy  

  • dodawanie zbyt dużej ilości wody - wylewka się rozwarstwia, ciężkie frakcje opadają, a części organiczne podchodzą do góry, tworząc powierzchnię mało wytrzymałą na nacisk,
  • dodanie za małej ilości wody - masa ma konsystencję utrudniającą rozpływanie, co obniża przyczepność i powoduje kruchość masy,
  • brak gruntowania przy masach bezpośrednio związanych z podłożem - woda jest odciągana ze świeżej wylewki, przez co traci ona swoją wytrzymałość, odspaja się od podłoża i pęka. Utrudnione jest także rozpływanie się masy,
  • nieodpowiednia pielęgnacja wylewki - świeżo wykonane warstwy należy chronić przed zbyt szybkim przesuszeniem. W wyższej temperaturze lub niższej wilgotności wiązanie przebiega szybciej, co powoduje pęknięcia. Odwrotnie jest przy niższej temperaturze i wyższej wilgotności - wówczas proces wiązania zachodzi wolniej. W takiej sytuacji zdarza się, że warstwa wierzchnia kładziona jest na podkład o za dużej wilgotności, co na przykład przy posadzkach drewnianych prowadzi do wybrzuszenia, a przy wykładzinach - do korozji biologicznej,
  • niedokładne oczyszczenie podłoża - masa odspaja się,
  • niedokładne wymieszanie i odpowietrzenie - na powierzchni wylewki pojawiają się pęcherzyki.

Czytaj dalej:
  • 1
  • 2
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody MURATOR S.A.. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody MURATOR S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
W serwisie:
Murator S.A:
Serwisy internetowe:
Dom i ogród:
Styl życia:
Rozrywka, informacja:
Hobby i wypoczynek:
Architektura i budownictwo:
Zakupy:
Wideo:
Miesięcznik: