Izolacje termiczne i akustyczne

Stropy i podłogi

Tagi:
akustyka
,
budowa
,
EPS
,
hałas
,
izolacja
,
izolacja akustyczna
,
izolacje
,
ocieplanie
,
ocieplenia
,
podłoga
,
Stowarzyszenie Producentów Styropianu
,
stropy
,
styropian

Stropy międzykondygnacyjne spełniają równicześnie dwie funkcje. Zamykają od góry jedną kondygnację i stanowią zarazem podłogę kondygnacji wyższej. Szczegółowe informacje o funkcji i budowie stropów przeczytacie Państwo w rozdziale 7.1

1. Ekologia

2. Właściwości materiałów budowlanych

3. Podstawy fizyki budowli

4. Dachy strome

5. Stropodachy

6. Ściany zewnętrzne

7. Stropy i podłogi

8. Izolacja fundamentów, drenaż

7.1 Funkcje i budowa stropów

7.1.1 Informacje podstawowe i wymagania

Stropy międzykondygnacyjne spełniaj równocześnie dwie funkcje. Zamykają od góry jedną kondygnację i stanowią zarazem podłogę kondygnacji wyższej rys. 7.1.1/1.
Sposób użytkowania pomieszczeń decyduje o sposobie konstruowania zamykających je stropów. Zależnie od położenia podłogi czy stropu w budynku, stosuje się zróżnicowane określenia dla nich, ale co istotniejsze muszą one spełniać różne wymagania dotyczące izolacyjności termicz-nej i/lub akustycznej. Spełnia się je poprzez izolacyjnych i użytkowych. Na rysunku 7.1.1/1 poszczególne rodzaje stropów zostały oznaczone nu-merami. Zaś litery za numerem sygnalizują rodzaj wymagań stawianych temu stropowi, w kolejności odpowiadającej znaczeniu tych wymagań. Zależnie od sposobu użytkowania piwnicy (rodzaj stropu "0" na rys. 7.1.1/1), także i tutaj można sprecyzować wymagania dla tej przegrody:

  • izolacja przeciwwilgociowa lub wodna
  • izolacja termiczna
  • izolacja akustyczna (np. dla warsztatu).

Wymagania dla stropów w budynku mieszkalnym

Oznaczenia:
W = izolacja przeciwwilgociowa
A = izolacja akustyczna
T = izolacja termiczna
0 podłoga na gruncie (piwnica)
1 strop piwnicy 2 strop między kondygnacjami mieszkalnymi
3 strop pod nieużytkowym poddaszem
4 taras
5 strop zewnętrzny
6 podłoga na gruncie (pomieszczenie mieszkalne)
7 taras na gruncie

Obciążenia zmienne technologiczne

Wartości zmiennych obciążeń technologicznych dla stropów zestawione są w polskiej normie PN-82/B-02003 Obciążenia budowli - Obciążenia zmienne technologiczne - Podstawowe obciążenia technologiczne i montażowe.
W tabeli 7.1.1/2 przytoczono niektóre infor-macje dotyczące tych obciążeń, potrzebne do obliczeń statycznych konstrukcji. W podanych wartościach uwzględniono obciążenia od ludzi, mebli, podstawowych urządzeń, niewielkiej ilości towarów itp. Jeśli jednak w analizowanym pomie-szczeniu występują obciążenia szczegól-ne, pochodzące np. od dużej ilości książek, akt, towarów, lekkich maszyn, szaf pancernych itp., to należy je uwzględnić na podstawie danych technologicznych. Dane te i obciążenia powinny obejmować zarówno wartości jak i możliwe schematy ich rozmieszczenia w stosunku do konstrukcji budynku.


Obciążenia od ścianek działowych ustawionych na stropie można przyjmować:

  • gdy ciężar ścianek działowych usta-wionych równolegle do rozpiętości stropu odniesiony do powierzchni tych ścianek nie przekracza 2.5 kN/m2, do obliczeń można przyjmować obciążnia zastępcze równomiernie rozłożone na strop, którego wartości dla ścianek działowych o wysokości hs<2.65 m podano w tabeli 7.1.1/3. Dla ścianek o wysokości hs > 2.65 m obciążenia zastępcze należy zwiększać proporcjonalnie do stosunku hs / 2.65,
  • w przypadku gdy obciążenie zmienne stropów lub obciążenie zmienne zastępcze równomiernie rozłożone prze-kracza 5 kN/m2, można nie uwzględniać obciążenia stropów ściankami działowymi o ciężarze (razem z tynka-mi) do 1.5 kN/m2 pod warunkiem, że odległości pomiędzy tymi ściankami są większe niż połowa rozpiętości stro-pów w świetle, a ich wysokość nie przekracza 3 m,
  • ciężary ścianek działowych ustawio-nych na żebrach stropów gęstożebrowych mogą być przyjmowane jako rozłożone na 3 żebra, przy czym żebro bezpośrednio obciążone przyjmu-je 50% ciężaru ścianki, zaś żebra sąsiednie po 25%.

Stropy masywne

Stropy pomiędzy kondygnacjami mieszkalnymi muszą m.in. zapewnić wymaganą ochronę akustyczną mieszkania. Główne środki do realizacji takiego celu to bardzo masywny (o dużej masie powierzchniowej) strop i pływające warstwy podłogowe układane na tym stropie. W tabeli 7.1.1/4 podano przykładowe wartości izolacyjne różnych rodzajów stropów masywnych, zależnie od masy odniesionej do jednostkowej powierzchni. Przykłady dotyczą stropów pełnych i z pustkami powietrznymi, z wyprawą i bez.

1) masa powierzchniowa zawiera ew. gład. wyrównawczą i jastrych na warstwie rozdzielczej
2) wartości pośrednie wskaźnika uzyskuje sie poprzez interpolację liniową z zaokrągleniem do całych wartości
3) przy zastosowaniu mineralnego jastrychu pływającego należy podane wartości zwiększyć o 2 dB
 

Dźwięk 

 
W budownictwie, dla potrzeb ochrony akustycznej, rozróżnia się dwa rodzaje dźwięków: dźwięk powietrzny rys. 7.1.1/5 i dźwięk uderzeniowy rys. 7.1.1/7.
Ograniczenie, w pomieszczeniach prze-znaczonych na pobyt ludzi, hałasu do wymaganego poziomu jest warunkiem koniecznym higieny akustycznej. Stąd też konieczne jest izolowanie przegród budynku pod względem akustycznym. W ramach ochrony akustycznej wyróżnia się zabiegi związane z zapobieganiem powstawaniu hałasu i zabiegi związane z ograniczeniem przenoszenia dźwięków do pomieszczenia.

 

Dźwięk powietrzny

Dźwięki powietrzne są np. wytwarzane podczas rozmowy lub też przez różne urządzenia foniczne. Dźwięki tego rodzaju rozchodzą się kuliście. Powstała akustyczna fala powietrzna jest częściowo przez przegrody odbijana z powrotem do pomieszczenia. Natomiast fala zaabsorbowana przez przegrodę wprawia ją w drgania, zamieniając się przy tym na ciepło (dyssypacja energii) i dźwięk materiałowy. Drgania materiału mogą być ponownie źródłem dźwięku powietrznego dla pomieszczenia po drugiej stronie przegrody. Tak więc dla tłumienia dźwięków powietrznych przedostających się przez przegrodę budowlaną, konieczny jest duży ciężar przegrody rys. 7.1.1/6 lub zastosowanie układu wielu warstw. Zmniejszenie energii akustycznej dźwięku jest możliwe także poprzez zastosowanie na powierzchni przegrody materiałów dźwiękoizolacyjnych. Energia jest w tego typu materiałach absorbowana poprzez tarcie lub interferencję, wydziela się przy tym ciepło. Taka przemiana energetyczna nazywana jest właśnie dyssypacją energii.

01 strop masywny lekki
02 strop masywny ciężki

Dźwięk uderzeniowy

Dźwięki uderzeniowe (lub materiałowe) powstają np. na skutek chodzenia po stropie rys. 7.1.1/7, przesuwania mebli itp. Dźwięki tego typu rozchodzą się w materiale dzięki przekazywaniu drgań przez kolejne, sąsiadujące ze sobą cząstki. Na powierzchni materiału natomiast, drgania jego cząstek powodują powstawanie fali powietrznej (dźwięku powietrznego). Izolacyjność przegrody na dźwięki uderzeniowe jest również zależna od jej masy powierzchniowej i zwiększa się, gdy masa wzrasta. Takie działanie jednak nie jest sensowne ze względów ekonomicznych. Izolacyjność stropu na dźwięki uderzeniowe można bowiem skutecznie poprawiać poprzez zastosowanie warstwowej podłogi pływającej rys. 7.1.1/8. Składa się na nią: warstwa elastycznego materiału izolacji akustycznej bezpośrednio na stropie, a dalej warstwa wylewki cementowej lub anhydrytowej i posadzka. Warstwa wylewki (jastrychu), znajdująca się na izolacji akustycznej, nie może stykać się ze stropem. Jej masa powierzchniowa powinna, po okresie wiązania, wynosić przynajmniej 70 kg/m2. Pływająca podłoga musi być również oddzielona od ścian, ościeżnic, rur instalacyjnych i in-nych elementów budynku, przy użyciu pasków elastycznego materiału izolacyjnego.

01 strop masywny lekki
03 izolacja akustyczna EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA
04 wylewka pływająca

Wymagania ochrony przed hałasem

Informacje dotyczące aktualnych wymagań w zakresie ochrony przed hałasem są zawarte w normie PN-B-02151-3:1999 Ochrona przed hałasem w budynkach - Izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych - Wymagania. Postanowienia tej normy stosuje się podczas projektowania, wznoszenia i przebudowy budynków mieszkalnych jedno- i wielorodzinnych oraz budynków zbiorowego zamieszkania i użyteczności publicznej, z wyłączeniem obiektów, dla których wymagania dotyczące ochrony przed hałasem są podyktowane specjalnymi względami użytkowymi, np.: szkoły muzyczne, rozgłośnie, budynki teatralne i kinowe.

Oznaczenia:
R'A1 - wskaźnik oceny izolacyjności akustycznej właściwej przybliżonej
D nT,A1 - wskaźnik oceny wzorcowej różnicy poziomów
L' n,w - wskaźnik ważony poziomu uderzeniowego znormalizowanego przybliżonego

Tabela 7.1.1/10 jest kontynuacją tabeli 7.1.1/9

Wartości wymaganej izolacyjności akustycznej stropów, w budynkach mieszkalnych i użyteczności publicznej, na dźwięki powietrzne i uderzeniowe podano w tabelach 7.1.1/9 i 7.1.1/10.
Natomiast w tabeli 7.1.1/11 zestawiono wymagane wartości izolacyjności akustycznej dla stropów występujących w przykładzie zamieszczonym obok rys. 7.1.1/12.

Dla podłogi na gruncie rys. 7.1.1/12 nr 6 wymagania są ściśle zależne od sposobu użytkowania pomieszczenia piwnicy.

Wymagania ochrony cieplnej

Aktualne wymagania ochrony cieplnej są zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. Ustaw Nr 75, poz. 690. W tabeli 7.1.1/13 podane zostały wartości maksymalnych współczynników przenikania ciepła dla przegród i mini-malnego oporu podłogi na gruncie budynku jak w przykładzie (7.1.1/14).

W polskich przepisach ochrony cieplnej nie ma specjalnych wymagań odnośnie ogrzewania podłogowego. Wg przepisów niemieckich, współczynnik przenikania ciepła izolacji termicznej między ogrzewaniem podłogowym, a środowiskiem o niższej temperaturze (powietrze zewnętrzne, grunt lub inne strefy budynku), nie powinien być mniejszy niż 0.45 W/m2K.

0 - podłoga na gruncie w piwnicy nieogrzewanej
1 - strop nad piwnicą nieogrzewaną
2 - stropy miedzy mieszkaniami
3 - stropodach pod poddaszem nieogrzewanym
4 - strop tarasu
5 - strop zewnętrzny nad przejściem, przejazdem
6 - podłoga na gruncie w piwnicy ogrzewanej

W tabeli 7.1.1/14 podano ponownie dla przegród jak w przykładzie tabela 7.1.1/15 wymagane wartości współczynnika przenikania ciepła i orientacyjne grubości izolacji styropianowej, jakie są potrzebne do spełnienia tych wymagań. W obliczeniach nie uwzględniano dodatków do współczynnika U, wywołanych obecnością mostków termicznych.

Wymagania ochrony przeciwwilgociowej

Na znajdującym się obok przekroju budynku rys. 7.1.1/16 zaznaczono dwie przegrody, nr 4 i 6, które wymagają szczegółowego rozwiązania jeśli chodzi o ochronę przed wilgocią (por. rozdz. 8).

Przegroda nr 4 to taras, którego konstruk-cja powinna chronić wnętrze przed zawilgoceniem przez wodę działającą bez ciśnienia. Układ warstw w tarasie został pokazany na rysunku 7.1.1/17, por. rozdz. 7.2.5.
Przegroda nr 6 to podłoga na gruncie w pomieszczeniu mieszkalnym. Jej war-stwy muszą zapewnić wymaganą ochronę wnętrza przed wilgocią pochodzącą z gruntu. Na rysunku 7.1.1/18 przedstawiono jeden z możliwych układów warstw w tego typu przegrodzie, por. 7.2.1.

7.1.2 Warstwy podłogowe

Jastrych

Jastrych to jednolita warstwa wykonana z mieszaniny mającej w trakcie układania konsystencją sypką, plastyczną lub ciekłą, a po upływie określonego czasu twardniejącą. Jastrych jest używany jako bezspoinowy podkład podłogowy lub rzadziej jako posadzka bezspoinowa.
W zależności od sposobu wbudowania wyróżnić można:

Jastrych związany ze stropem

Jest to zwykle gładź z zaprawy cementowej wylewana bezpośrednio na szorstkiej, betonowej konstrukcji stropowej. Po stwardnieniu gładź jest w sposób nieprzesuwny związana z podkładem konstrukcyjnym (rys. 7.1.2/1). 

  • Nominalna grubość wynosi 20 mm.

01 konstrukcja stropu
02 jastrych

Jastrych na warstwie rozdzielczej

Jeśli warstwa wylewki nie może być związana ze stropem, to przed jej wylaniem należy w sposób szczelny rozłożyć na stropie warstwę rozdzielczą (03) (np. folię budowlaną, papę podkładową) rys. 7.1.2/2. Dzięki tej warstwie, zmia-ny długości jastrychu w wyniku skurczu lub pęcznienia mogą się odbywać bez przerwania jej ciągłości. 

  • Nominalna grubość wynosi 30 mm.

01 konstrukcja stropu
02 jastrych
03 warstwa rozdzielcza

Jastrych pływający

Na warstwie materiału izolacyjnego, ter-moizolacji lub izolacji akustycznej (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA), pokrytego wcześniej warstwą rozdzielczą wylewana jest warstwa gładzi, oddzielonej od konstrukcji stropowej i na obrzeżach od ścian budynku (rys. 7.1.2/3).

01 konstrukcja stropu
02 jastrych
03 warstwa rozdzielcza
04 styropian EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA -izolacja akustyczna

  • Nominalna grubość wynosi 35 mm.

W zależności od użytego materiału wyróżnić można następujące rodzaje jastrychu:

- cementowy (JC), w którym zasadniczym środkiem wiążącym jest cement portlandzki.
- anhydrytowy (JA), środkiem wiążącym jest tu naturalny lub syntetyczny anhydryt zmieszany ze spowalniaczami wiązania.
- magnezytowy (JM), materiałem wiążącym jest w tego rodzaju jastrychach magnezyt kaustyczny (tlenek magnezu i chlorek magnezu) z dodatkiem organicznych i nieorganicznych wypełniaczy.
- z lanego asfaltu (JLA), mączka kamienna i piasek są mieszane z asfaltem, masa asfaltowa jest wylewana na gorąco na podłoże stropowe i jest go-towa do użytku natychmiast po ostygnięciu.
- jastrych samopoziomujący (JS), w tym przypadku nazwa nie jest związana z rodzajem środka wiążącego, ale ze sposobem wykonywania tej warstwy. Sucha mieszanka jest na placu budowy mieszana tylko z wodą i następnie pompowana do miejsca wylewania. Tam rozlewa się na powierzchni stropu, tworząc idealnie poziomą i gładką powierzchnię.

Jastrych może być używany :
- bezpośrednio jako warstwa użytkowa w połączeniu z powłoką o zwiększonej odporności na ścieranie
- pośrednio jako warstwa podkładowa pod posadzkę, w postaci np. drewnia-nego parkietu, płytek ceramicznych, różnego rodzaju wykładzin podłogowych itp.

Materiały

Materiałem, który w bardzo dobrym stop-niu spełnia funkcje izolacji akustycznej na dźwięki uderzeniowe, są styropianowe płyty dźwiękoizolacyjne (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA). Jednocześnie też styropianowa izolacja akustyczna stropu spełnia funkcje termoizolacyjne, a w połączeniu z warstwą wylewki lub jastrychu stanowi również skuteczną izolację dla dźwięków powietrznych. Styropianowe płyty dźwiękoizolacyjne to, podobnie jak płyty do izolacji termicznej, materiał powstały na skutek ekspandowania w formie wstępnie spienionych perełek polistyrenu. O jego właściwościach termoizolacyjnych decyduje duża ilość zawartego w nim powietrza. Znajduje się ono w zamkniętych komórkach. Dobre właściwości tłumienia drgań materiałowych są uzyskiwane dziźki uelastycz-nieniu zwykłego styropianu. Ogólne właściwości styropianu, jako materiału termoizolacji budowlanej, są ściśle określone przez normę PN EN 13163:2004, w której podano metody służące do sprawdzania wymagań. Natomiast w projekcie normy niesprzecznej PN-B 20132 dokonano klasyfikacji materiału i określono jego przeznaczenie.

Dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe

Izolacja akustyczna stropu przeciw dźwiękom uderzeniowym składa się z dźwiękoizolacyjnych płyt styropianowych (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA) ułożonych na stropie i pasków izolacyjnych przy ścianach, wzdłuż całego obwodu pomieszczenia rys. 7.1.2/5.

01 brzegowe paski izolacji
02 posadzka
03 jastrych pływający
04 warstwa rozdzielcza
05 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
06 strop żelbetowy


Dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA) z pływającym jastrychem, pełnią funkcję izolacji akustycznej, utrudniającej przenoszenie przez strop dźwięków materiałowych i jednocześnie funkcją izolacji termicznej. Płyty tego typu odznaczają się niewielką zmianą grubości dp - do (dp - grubość początkowa płyty nieobciążonej, do - grubość płyty przy pełnym obciążeniu) pod obciążeniem mechanicznym.
Dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe muszą się charakteryzować odpowiednią sprężystością; cechę tę opisuje się używając pojęcia tzw. sztywności dynamicznej materiału "s'". Ze względu na wartość sztywności dynamicznej s' , MN/m3 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe można podzielić na kilka grup. Im mniejsza jest sztywność dynamiczna materiału, tym lepsze są jego właściwości tłumiące dźwięki uderzeniowe.
W tabeli 7.1.2/6 zestawiono właściwości dźwiękoizolacyjnych płyt EPS, zależnie od ich sztywności dynamicznej.

Przenoszeniu dźwięków materiałowych z pływającego jastrychu do ścian tworzących pomieszczenie zapobiegają paski izolacyjne (01) ze styropianu lub pianki PE rys. 7.1.2/5. Ich grubość powinna wynosić przynajmniej 8 mm. W ten sposób uzyskuje się bez problemów izolacyjność stropu na dźwięki uderzeniowe zgodna nawet z najostrzejszymi wymaganiami normy PN-B-02151-3:1999. W tabeli 7.1.2/7 podano wartości ważonego wskaźnika zmniejszenia poziomu uderze-niowego dla różnych wariantów izolacji akustycznej.

Wykonywanie izolacji z dźwiękoizolacyjnych płyt styropianowych

Przed przystąpieniem do wykonywania wierzchnich warstw podłogowych należy sprawdzić:
- czy podłoże jest wystarczająco równe
- czy jego wilgotność nie przekracza wartości dopuszczalnych
- ew. czy konieczne jest zastosowanie warstwy paroszczelnej.
Pierwszym krokiem jest umieszczenie wzdłuż ścian pomieszczenia pionowych pasków izolacyjnych z pianki o grubości min. 8 mm. Jeśli nie mają one własnej warstwy klejącej, to ich ułożenie w pionie zapewnią dosunięte do nich płyty izolacji styropianowej rys. 7.1.2/8.

01 styropianowe paski krawędziowej izolacji akustycznej
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T

 

Aby uzyskać warstwę o wymaganej izolacyjności, należy bardzo starannie dociskać do siebie poszczególne płyty styropianowe. W przypadku izolacji złożonej z kilku warstw, styki powinny być przesunięte między sobą w poszczególnych warstwach. Ułożona warstwa izolacji akustycznej (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA) jest następnie przykrywana szczelną, wodoodporną i ciągłą warstwą rozdzielczą, wykonaną np. z folii polietylenowej o grubości przynajmniej 0.1 mm, a gdy jest zgrzewana to 0.2 mm, papy bitumicznej na osnowie papierowej, o gramaturze min. 100 g/m2 lub innych materiałów o podobnych właściwościach rys. 7.1.2/9.

01 styropianowe paski krawędziowej izolacji akustycznej
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 warstwa rozdzielcza

Poszczególne wstęgi warstwy rozdzielczej muszą mieć zakład 80 mm. W przypadku jastrychu samopoziomującego należy styki warstwy rozdzielczej uszczelnić poprzez klejenie lub zgrzewanie tak, aby aż do momentu związania wylewki woda zarobowa nie mogła wyciekać na zewnątrz. Warstwa izolacji rozdzielczej musi być też w tym samym celu pod kątem ostrym wywinięta wysoko na ściany rys. 7.1.2/10). Zaokrąglone krawędzie jastrychu mogą bowiem spowodować jego spękanie wzdłuż ścian. Pio-nowe paski izolacji i warstwa rozdzielcza muszą wystawać wyraźnie ponad warstwy podłogowe, aby mieć pewność, że nie dojdzie do zetknięcia wylewki ze ścianami. Jastrych powinien mieć tę samą grubość zarówno na środku jak i na brzegach pomieszczenia.

01 styropianowe paski krawędziowej izolacji akustycznej
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 warstwa rozdzielcza
04 jastrych

 

Dopiero po wykonaniu wszystkich warstw podłogi, można obciąć wystające ponad nie fragmenty pionowych pasków i powłoki rozdzielczej (rys. 7.1.2/11 - strzałka). Oznacza to, że przy posadzkach z wykładzin lub płytek ceramicznych, obcinanie wystających części może być zrealizowane dopiero po ich przyklejeniu i fugowaniu, a w przypadku parkietu po jego przyklejeniu i cyklinowaniu. Otwarte szczeliny na obwodzie podłogi należy zamknąć przy użyciu masy trwale elastycznej.

01 styropianowe paski krawędziowej izolacji akustycznej
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 warstwa rozdzielcza
04 jastrych
05 posadzka

 

Pionowe paski izolacji akustycznej umie-szcza się nie tylko przy ścianach otaczających izolowany strop, ale również przy ościeżnicach drzwi, rurach przebijających strop itp. Paski te, umieszczone przed wylaniem jastrychu, muszą sięgać na całą wysokość warstw podłogowych (rys. 7.1.2/12). Na rysunku 7.1.2/12 warstwa rozdzielcza (03) jest wywinięta wysoko na pasek pionowej izolacji (01).

01 styropianowe paski krawędziowej izolacji akustycznej
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 warstwa rozdzielcza
04 jastrych
05 posadzka

Na rysunku 7.1.2/13 przedstawiono specjalny system izolacyjny składający się z paska izolacyjnej pianki polietylenowej (06) i fartucha z folii polietylenowej (07). Fartuch ten jest przyklejony, przy pomocy taśmy samoprzylepnej, do poziomej warstwy rozdzielczej (03).

01 styropianowe paski krawędziowej izolacji akustycznej
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 warstwa rozdzielcza
04 jastrych
05 posadzka
06 krawędziowa izolacja z pianki polietylenowej
07 fartuch z folii polietylenowej
08 taśma samoprzylepna

Nierówności podłoża pod warstwą izola-cji akustycznej (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA) nie powinny przekraczać 5 mm. W przeciwnym razie należy podłoże wyrównać przed wykonywaniem warstw izolacyjnych i podłogowych. Warstwa izolacji akustycznej powinna przylegać do podłoża na całej swojej powierzchni. Wszystkie puste przestrzenie należy więc usunąć (wypełnić lub zamknąć) przed jej układaniem.
Szczególnie starannie należy izolować rury, które umieszczone są na stropie i przerywają ciągłość izolacji akustycznej. Sposób ułożenia rury pokazany na rysunku 7.1.2/14 prowadzi wprost do powstania mostka akustycznego i spękania wylewki.

 

01 strop masywny
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 styropianowe płyty termoizolacyjne
04 warstwa rozdzielcza
05 jastrych

Aby uniknąć uszkodzeń wywołanych obecnością rury na stropie, należy zastosować dodatkową warstwę wyrównawczą (03). Można do tego celu użyć izolacyjnych płyt styropianowych odmiany EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20) rys. 7.1.2/15. Powstałą wokół rury pustą przestrzeń należy wypełnić szczelnie samozagęszczającą się obsypką (06).

 

01 strop masywny
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 styropianowe płyty termoizolacyjne
04 warstwa rozdzielcza
05 jastrych
06 obsypka

Szerokość szczeliny wypełnianej obsypką nie powinna przekraczać 100 mm rys. 7.1.2/16. W przeciwnym razie należy szerokie przerwy zapełnić lekką zapraw o odpowiedniej wytrzymałości. Można je także, po wypełnieniu obsypką, przykrywać od góry blachą, która rozłoży równomiernie obciążenia.


Przy grubych warstwach izolacyjnych rys. 7.1.2/17, zalecana jest kombinacja styropianowych płyt dźwiękoizolacyjnych i termoizolacyjnych. W tym przypadku, ze względu na ewentualne prowadzenie rur nad stropem, zaleca się ułożenie na spodzie płyty termoizolacyjnej, a na niej dopiero dźwiękoizolacyjnej płyty styropianowej. Styki między płytami powinny być wzajemnie przesunięte w obydwu warstwach. Przy grubych warstwach izolacyjnych istotne jest uzyskanie wylewki o wysokiej jakości i wytrzymałości na całej powierzchni. Korzystne jest w tym celu stosowanie zapraw o konsystencji miękkoplastycznej lub wylewanie grubszych warstw.

01 strop masywny
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 styropianowe płyty termoizolacyjne
04 warstwa rozdzielcza
05 jastrych

Jeśli grubość wylewki jest zbyt mała w stosunku do użytych warstw izolacyjnych to pod działaniem punktowych obciążeń rys. 7.1.2/18 dochodzi do przekroczenia jej wytrzymałości na zginanie i pęknięcia warstwy. Taki efekt może szczególnie łatwo wystąpić w przypadku jastrychów asfaltowych.

Ogrzewanie podłogowe

W przypadku ogrzewania podłogowego można stosować kilka zróżnicowanych układów warstw podłogowych rys. 7.1.2/19 do 7.1.2/23:

A1 Elementy grzewcze w jastrychu, odstęp tych elementów od spodu warstwy nie przekracza 5 mm.

01 strop konstrukcyjny
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 warstwa rozdzielcza
04 element grzewczy
05 jastrych  

A2 Elementy grzewcze w jastrychu, odstęp od spodu warstwy zawiera się w przedziale 5-15 mm.

A3 Elementy grzewcze w jastrychu, odstęp od spodu warstwy przekracza 15 mm

B Elementy grzewcze pod jastrychem, w lub pod warstwą izolacyjną

C Elementy grzewcze w warstwie jastrychu wyrównawczego, na którym wylana jest główna warstwa podkładowa podłogi, oddzielona podwójną warstwą rozdzielczą.

06 jastrych wyrównawczy
07 podwójna warstwa rozdzielcza


Grubość warstwy wyrównawczego jastrychu musi być większa przynajmniejo 20 mm od średnicy elementów grzejnych. Warstwa wierzchnia powinna mieć natomiast przynajmniej 45 mm grubości.

Wymagania odnośnie grubości i wytrzymałości jastrychu przy ogrzewaniu podłogowym są zależne od zastosowanego układu warstw i powinny odpowiadać warunkom podanym w tabeli 7.1.2/24. Grubość warstwy nad elementami grzewczymi powinna być, ze względów wykonawczych, nie mniejsza niż 25 mm (układ warstw A3).

1) d jest średnicą zewnętrzną elementu grzewczego
2) całkowite odkształcenie warstw izolacyjnych nie może przekroczyć 5 mm
3) sumaryczna odległość elementu grzewczego od górnej i dolnej krawędzi płyty musi wynosić przynajmniej 45 mm

Przy stosowaniu materiałów o innej wytrzymałości, dopuszczana jest inna grubość niż podana w tabeli 7.1.2/24. Nie może być jednak ona mniejsza, w przypadku rozwiązań A1 i A3, niż (30 + d) mm, dla układu warstw A2 (35 + d) mm i dla układu B i C przynajmniej 30 mm.
Warstwa jastrychu wyrównawczego w rozwiązaniu C musi również spełniać takie wymagania jak podane w tabeli. Jeśli stosuje się warstwę wyrównawczą z anhydrytu, to jej wilgotność masowa, przed ułożeniem na niej szczelnej warstwy rozdzielczej, nie może przekraczać 0.5%. W warstwach jastrychu wyrównawczego mogą występować, ze względu na małą grubość warstwy osłonowej nad elementami grzewczymi, pęknięcia. Nie wpływają one jednak w żaden istotny sposób na funkcjonowanie tej warstwy w podłodze.

W przypadku ogrzewania podłogowego całkowite odkształcenie warstw izolacyjnych nie może przekroczyć 5 mm (tabela 7.1.2/24, przypis 2). Jeśli w podłodze umieszczane są razem płyty izolacji termicznej i akustycznej, to na wierzchu powinien być układany materiał o mniejszej ściśliwości. Ta zasada nie obowiązuje w przypadku płyt dźwiękoizolacyjnych z elementami grzewczymi.

7.1.3 Zapobieganie uszkodzeniom


Mostki akustyczne

Mostki akustyczne powstają w miejscach, gdzie dochodzi do bezpośredniego zetknięcia jastrychu ze stropem rys. 7.1.3/1, ścianą rys. 7.1.3/2 lub np. rurami przechodzącymi przez strop. Jest to możliwe np. wtedy, gdy przez nieszczelne styki między płytami izolacji akustycznej (EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA) lub paskami przy ścianie, dojdzie do wylania się rzadkiej zaprawy wprost na strop lub do ściany. Na skutek zetknięcia się dwóch sztywnych materiałów powstaje możliwość intensywnego przenoszenia dźwięków materiałowych. Szansą na uniknięcie mostków akustycznych jest wykonanie szczelnej powłoki z warstwy rozdzielczej (06) (rys. 7.1.3/9), która skutecznie osłoni płyty izolacyjne (02).

 

01 masywna konstrukcja stropu
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
03 jastrych

Często występujące w praktyce uszkodzenie pokazano na rysunku 7.1.3/2. Pionowe paski na krawędzi podłogi zostały tu zbyt wcześnie obcięte i podczas przyklejania płytek podłogowych doszło do wyciśnięcia masy szpachlowej lub klejącej aż do ściany. W ten sposób pływająca podłoga została "połączona" akustycznie ze ścianą. Ten sam efekt może wystąpić przy osadzaniu płytek cokołowych.

Uniknięcie mostków akustycznych przy cokole podłogi jest możliwe, jeśli przestrzegana jest przedstawiona niżej zasada. Pionowe paski izolacyjne przy ścianach(05) (rys. 7.1.3/3) i wywinięta folia rozdzielcza (06) mogą być obcięte dopiero wtedy, gdy:

  • płytki posadzkowe (ceramiczne, kamienne itp.) są przyklejone, ew. wyszlifowane i wyfugowane, 
  •  parkiet jest przyklejony, wycyklinowany i polakierowany

03 jastrych
04 krawędź tynku nad cokołem
05 styropianowe paski izolacji pionowej
06 warstwa rozdzielcza
07 gładź wyrównawcza
08 płytki posadzkowe

Przed umocowaniem cokołu, należy szczelinę przy ścianie przykryć cienkim paskiem styropianu i umocować do podłogi przy użyciu taśmy klejącej (rys. 7.1.3/4).

09 pasek styropianu, d>8 mm

Obecność paska (09) zamykającego szczelinę sprawia, że masa (10), którą klejony jest cokół do ściany nie tworzy mostka akustycznego z jastrychem podłogi. Po osadzeniu cokołu uzupełniany jest tynk (12), tak jak to pokazano na rysunku 7.1.3/5.

09 pasek styropianu, d>8 mm
10 masa klejąca
11 płytka cokołu
12 tynk uzupełniający
13 elastyczna masa wypełniająca

Po związaniu masy klejącej (10), pasek styropianu (09) należy wyjąć lub wyciąć spod cokołu. Następnie otwarta fuga jest uzupełniana elastyczną masą wypełniającą (13) rys. 7.1.3/6.

 

13 elastyczna masa wypełniająca

Powstawanie rys

Skurcz i pełzanie, jakie zachodzą w ma-sywnych elementach żelbetowych, prowadzą do powstawania odkształceń konstrukcji i w efekcie do powstawania dużych naprężeń w stropie i związanych z nim sztywnych warstwach podłogowych. Skutkiem takich naprężeń jest powstawanie rys, tj. miejsc spękania materiału. Takie same skutki mogą być wywoływane przez naprężenia termiczne, a także osiadanie budynku, zwłaszcza w przypadku obiektów dużych. Powstawania rys można w znacznym stopniu uniknąć, jeśli podzieli się całą powierzchnię podłogi na mniejsze fragmenty, stosownie do użytego materiału. Poszczególne, powstałe w ten sposób pola, powinny mieć możliwie prosty, zwarty kształt. W jastrychach anhydrytowych, gipsowych i asfaltowych nie ma zwykle potrzeby wykonywania szczelin dylatacyjnych. Natomiast w przypadku jastrychów magnezytowych są one konieczne w odstępach co 8-10 m, a dla cementowych odstępy nie powinny przekraczać 6 m.
Na rysunku 7.1.3/7 pokazano miejsca powstawania rys wywołanych "geometrią podłogi". Jest to związane z koncentracją naprężń w materiale, jaka ma miejsce w narożnikach wklęsłych przy:
A kominach względnie wspornikach ścian
B filarach
C zwężeniach i uskokach.

Poprzez włałciwe rozplanowanie podziału całej powierzchni na poszczególne pola, można zapobiec przypadkowemu powstawaniu rys.
Na rysunku 7.1.3/8 przedstawiono zalecany sposób podziału:
Poza szczeliną przyścienną (01), która pełni również funkcję szczeliny dylatacyj-nej, powinny być szczeliny dylatacyjne rozdzielcze (02) w narożnikach wklęsłych oraz w miejscu zwężenia powierzchni podłogi. Ilość dodatkowych szczelin dylatacyjnych (03) zależy od przewidywanych naprężeń w warstwach podłogowych. Brak jest bardzo precyzyjnych, jedno-znacznych przepisów dotyczących stosowania szczelin dylatacyjnych. Podawane są zwykle jedynie wskazówki orientacyjne na ten temat i ogólne zasady dotyczące maksymalnych odległości.

01 szczelina dylatacyjna (przyścienna)
02 szczelina rozdzielcza
03 szczelina rozdzielcza (wg potrzeby)

Sposób wykonania szczeliny dylatacyjnej (02 i 03) w warstwie jastrychu jest pokazany na rysunku 7.1.3/9. Ciągłość płyty jastrychu (07), leżącej na warstwie rozdzielczej (06), jest tu przerwana przy pomocy paska dźwiękoizolacyjnego (elastycznego) styropianu (08).

02 szczelina rozdzielcza
03 szczelina rozdzielcza (wg potrzeby)
04 strop żelbetowy
05 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe
06 warstwa rozdzielcza
07 jastrych pływający
08 pasek styropianu dźwiękoizolacyjnego (elastycznego)

Szczeliny

Nazwy szczelin są związane z ich funkcją i położeniem:
- szczelina dylatacyjna obwodowa (krawędziowa)
oddziela wylewkę od ograniczających podłogę płaszczyzn ścian i jednocześnie pełni funkcję szczeliny dylatacyjnej
- szczelina dylatacyjna rozdzielcza
ten rodzaj szczeliny dylatacyjnej jest stosowany do rozdzielenia poszczególnych pomieszczeń lub odrębnych pól geometrycznych podłogi
- szczelina pozorna
(nacięcie wylewki), szczelina sięgająca nie głębiej niż do połowy grubości warstwy wylewki.

Przy otworach w ścianach tworzących pomieszczenie, szczeliny dylatacyjne obwodowe przechodzą przez światło otworu po obydwu stronach (rys. 7.1.3/10), powstaje w ten sposób między nimi rodzaj progu, lub też szczelina jest wykonywana w środku otworu (rys. 7.1.3/11).

W otworach drzwiowych (rys. 7.1.3/12), pasek pionowej izolacji akustycznej jest ułożony wokół ościeżnicy. Szczelina dylatacyjna między pomieszczeniami powinna się wtedy znajdować pod skrzydłem drzwi.
Przechodzące przez strop rury (okrągłe i kwadratowe) (rys. 7.1.3/13) należy osłonić dookoła mankietem złożonym z pasków dźwiękoizolacyjnych płyt styropianowych. W podobny sposób izolowane powinny być również np. słupy oparte na stropie.

01 szczelina obwodowa (krawędziowa); 02 szczelina obwodowa (rozdzielcza); 03 ściana; 04 tynk; 05 ościeżnica ; 06 paski styropianu elastycznego; 07 szczelina rozdzielcza pod drzwiami; 08 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe; 09 warstwa rozdzielcza; 10 prostokątna rura; 11 jastrych pływający; 12 styropian elastyczny jako wypełnienie szczeliny; 13 profil do obróbki szczeliny; 14 gładź wyrównawcza; 15 płyty podłogowe; 16 strop żelbetowy;17 profil regulowany; 18 rura grzewcza


Przy wykonywaniu szczelin dylatacyjnych można stosować specjalne profile (rys. 7.1.3/14), dostosowane do różnych rodzajów wykładzin i posadzek. Specjalne zasady rozmieszczania szczelin dylatacyjnych są stosowane w przypadku ogrzewania podłogowego (rys. 7.1.3/15).

01 szczelina obwodowa (krawędziowa); 02 szczelina obwodowa (rozdzielcza); 03 ściana; 04 tynk; 05 ościeżnica ; 06 paski styropianu elastycznego; 07 szczelina rozdzielcza pod drzwiami; 08 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe; 09 warstwa rozdzielcza; 10 prostokątna rura; 11 jastrych pływający; 12 styropian elastyczny jako wypełnienie szczeliny; 13 profil do obróbki szczeliny; 14 gładź wyrównawcza; 15 płyty podłogowe; 16 strop żelbetowy;17 profil regulowany; 18 rura grzewcza

Rozmieszcza się je bowiem nie tylko wg geometrii pomieszczenia, ale przede wszystkim zgodnie z układem obwodów grzewczych. Specjalne profile o regulowanej wysokości pomagają w dokładnym utrzymaniu planowanej grubości warstw podłogowych. Rozmieszczenie szczelin powinno być przedmiotem projektowania. Powierzchnia pojedynczego pola nie powinna przekroczyć 40 m2.

Konstrukcyjne szczeliny dylatacyjne (rys. 7.1.3/16) przecinają w pionowej płaszczyźnie cały budynek. Konieczność ich stosowania wynika właśnie z istotnych względów konstrukcyjnych, związanych z ruchami termicznymi i przemieszczeniami całej konstrukcji. Minimalna szerokość konstrukcyjnej szczeliny dylatacyjnej wynosi 2 cm. Szczelina ta musi być już na etapie stanu surowego budynku wypełniona elastycznym materiałem.
Szczelina dylatacyjna przecina
01 -ściany budynku
02 -stropy
03 -słupy

 

01 ściana przecięta szczeliną dylatacyjną
02 strop ze szczeliną dylatacyjną
03 słupy po obydwu stronach szczeliny dylatacyjnej

Wszystkie elementy budynku, wsparte na wymienionych wyżej częściach konstrukcyjnych, (np. jastrychy, posadzki, tynki, warstwy osłonowe) muszą być również przecięte i wyraźnie rozdzielone.
Na rysunku 7.1.3/17 pokazano w jaki sposób można wykonać konstrukcyjną szczelinę dylatacyjną w warstwach podłogowych. W miejscu, w którym ma być wykonana szczelina umieszcza się metalowy lub drewniany szablon (17) i początkowo przytrzymuje w tym położeniu dosuwając do niego płyty izolacyjne (05). Warstwa rozdzielcza (06) jest wywijana następnie na szablon i dociskana przy użyciu placków jastrychu (18), dopóki nie zostanie wylana cała warstwa jastrychu (07).

 

02 strop ze szczeliną dylatacyjną
04 strop żelbetowy
05 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
06 warstwa rozdzielcza
17 szablon
18 placki jastrychu

Szablon jest usuwany (rys. 7.1.3/18) dopiero wtedy, gdy jastrych już całkowicie związał i wykonane zostały warstwy posadzkowe. Po wypełnieniu miękkim materiałem wypełniającym (13), szczelina jest zamykana specjalnym profilem (09).

 

02 strop ze szczeliną dylatacyjną
04 strop żelbetowy
05 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
06 warstwa rozdzielcza
07 pływający jastrych
08 wykładzina podłogową
09 profil zamykający szczelinę dylatacyjną
13 wypełnienie szczeliny

Na rysunku 7.1.3/19 pokazano alternatywne, w stosunku do 7.1.3/18, rozwiązanie szczeliny dylatacyjnej. Zastosowano tu bowiem kątowniki (10), zakotwione w jastrychu przy pomocy dodatkowych fartuchów (11), których zadaniem jest wzmocnienie krawędzi szczeliny. Szczelina po wypełnieniu elastycznym materiałem (13) jest uzupełniana od góry trwale elastyczną masą uszczelniającą (14).

 

02 strop ze szczeliną dylatacyjną
04 strop żelbetowy
05 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
06 warstwa rozdzielcza
07 pływający jastrych
10 nierdzewny kątownik
11 fartuch kotwiący
12 płytki posadzkowe
13 wypełnienie szczeliny
14 trwale elastyczna masa wypełniająca

W przeciwieństwie do wcześniejszych rozwiązań, na rysunku 7.1.3/20 przedstawiono sposób, w którym fartuch (11) połączony z płaskim profilem (16) jest przykręcony wprost do stropu (04). Jastrych pływający (07) jest oddzielony od profilu paskami izolacyjnymi (15), dzięki którym w tym miejscu nie powstaje mostek akustyczny.

 

02 strop ze szczeliną dylatacyjną
04 strop żelbetowy
05 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
06 warstwa rozdzielcza
07 pływający jastrych
08 wykładzina podłogową
10 nierdzewny kątownik
11 fartuch kotwiący
13 wypełnienie szczeliny
14 trwale elastyczna masa wypełniająca
15 paski izolacyjne z elastycznego styropianu
16 płaski profil nierdzewny

Konstrukcyjna szczelina dylatacyjna w stropie i podłodze ma swój dalszy ciąg w ścianie. Na rysunku 7.1.3/21 pokazano w jaki sposób można rozwiązywać miejsce połączenia obydwu szczelin.


Przy stosowaniu do wykonywania szczelin dylatacyjnych gotowego systemu profili obwiązują generalnie te same zasady konstrukcyjne jak wyżej. Szczególne problemy są związane jednak z kształtowaniem szczelin dylatacyjnych w budynkach narażonych na oddziaływanie wilgoci.

Schemat rozwiązania szczeliny dylatacyjnej (02) między dwoma polami grzewczymi (04 i 05) ogrzewania podłogowego został przedstawiony na rysunku 7.1.3/22. W przypadku jastrychów typu od A1 do A3 (rozdz. 7.1.2), szczeliny obwodowe i szczeliny dylatacyjne między poszczególnymi polami należy wykonać tak, aby w tym miejscu umożliwić przesuw płyty jastrychu względem rury grzewczej. W tym celu, w miejscu szczeliny, rura ogrzewania jest osłaniana 30 cm odcinkiem elastycznej rury osłonowej.

Na rysunkach od 7.1.3/23 do 7.1.3/25 przedstawiono sposób przepuszczenia rury przez szczelinę dylatacyjną. Na rysunku 71.3/23 widoczny jest przekrój A, z rurą grzewczą(09) bez osłony, na rysunku 7.1.3/24 przekrój B, z rurą (09) w elastycznej osłonie (10).

01 szczelina krawędziowa; 02 szczelina dylatacyjna; 03 miejsce przejścia rury ogrzewania przez szczelinę; 04 obwód grzewczy lewy; 05 obwód grzewczy prawy; 06 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe; 07 warstwa rozdzielcza; 08 jastrych; 09 rura grzewcza;10 elastyczna rura osłonowa

Odkształcenia
Często obserwowanym problemem, podczas wykonywania podłóg pływających, są odkształcenia geometryczne podłoża. Odkształcenia te i pęknięcia powstają zwykle na skutek zbyt wczesnego pokrywania warstwy jastrychu płytkami posadzkowymi. Na rysunku 7.1.3/26 pokazano cementowy jastrych, bezpośrednio po tym jak został pokryty szczelną posadzkę z płytek, deformacje jeszcze nie wystąpiły. Natomiast na rysunku 7.1.3/27 pokazano skutki zachodzącego wciąż w ja-strychu skurczu. Warstwa podłoża uległa wybrzuszeniu. W dolnej części podłoża skurcz może zachodzić bez większych trudności, natomiast zewnętrzna warstwa ceramiczna, silnie związana z podłożem, przeciwdziała skurczowi w części górnej. Skutkiem takiej deformacji jest występnie w górnej części jastrychu i w masie klejącej płytki naprężeń rozciągających. Są one przenoszone tak długo, jak pozwoli na to wytrzymałość tego materiału. Na skutek wybrzuszenia warstwy, jastrych wspiera się jedynie na krawędziach i traci wymaganą geometrię po-wierzchni. W pobliżu krawędzi nacisk działający na materiał izolacji akustycznej przekracza zwykle wartości obliczeniowe. Brzegi jastrychu obniżają się więc w stosunku do istniejących już cokołów i innych połączeń ze ścianami.
W tej sytuacji nawet elastyczne masy wypełniające szczeliny między posadzką a cokołem nie są w stanie osłonić w szczelny sposób tych połączeń. Pod wpływem ciężaru własnego całej podłogi i obciążeń użytkowych działających na nią dochodzi zwykle do pęknięcia (09) wspartej tylko na brzegach posadzki rys. 7.1.3/28. Takie zjawiska mogą występować w okresie między jednym miesiącem, a nawet jednym rokiem od chwili wykonania warstw podłogowych. Przed takimi efektami skurczu nie zabez-piecza nawet stalowe zbrojenie płyty podłoża.

01 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T; 02 styropianowe płyty termoizolacyjne EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20); 03 warstwa rozdzielcza; 04 jastrych pływający; 05 płytki posadzkowe; 06 elastyczne wypełnienie szczeliny; 07 cokół; 08 spękania na obrzeżach; 09 spękania jastrychu i posadzki

7.2 Przykłady stropów i podłóg



7.2.1 Podłogi na gruncie

Warstwy podłogi na gruncie

Różnica temperatur między wnętrzem budynku, a gruntem wymaga zastosowania odpowiednio skutecznej izolacji termicznej w tym miejscu. Najczęściej wykonuje się izolację termiczną podłogi na gruncie w postaci jednolitej, płaskiej warstwy na całej powierzchni podłogi. Na rysunku 7.2.1/1 przedstawiono układ warstw podłogi na gruncie, w którym beton podkładowy (03) jest wylany na warstwę folii (02), aby zapobiec mieszaniu się betonu z gruntem (01). Na betonie (03) rozłożona jest warstwa poziomej izolacji przeciwwilgociowej (04). Na niej z kolei ułożone są płyty styropianowej izolacji termicznej (05). Warstwa jastrychu pływającego (07) jest oddzielona od styropianu warstwą rozdzielczą (06). Na jastrychu wykonana może być dowolna warstwa posadzkowa (08).

Jeśli konieczne jest zastosowanie w podłodze również izolacji akustycznej na dźwięki uderzeniowe (12), to powinna ona być umieszczona pod płytami izolacji termicznej (05) (rys. 7.2.1/2).
W tym rozwiązaniu, stanowiącym inny wariant materiałowy w stosunku do (rys. 7.2.1/1), izolacja przeciwwilgociowa jest ułożona na bitumicznym podkładzie gruntującym (09).

01 grunt budowalny; 02 folia rozdzielcza; 03 płyta żelbetowa; 04 izolacja przeciwwilgociowa (np. folia PCV); 05 płyty styropianowe EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20); 06 warstwa rozdzielcza; 07 jastrych pływający; 08 posadzka; 09 bitumiczny środek gruntujący ; 10 warstwa klejąca; 11 papa bitumiczna; 12 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T


Wymagany przez aktualne przepisy ochrony cieplnej, Dz. U. nr 75, poz. 690, minimalny opór cieplny warstw podłogi na gruncie w strefie I, we wnętrzu mieszkalnym wynosi 1.5 m2K/W. Z tego wynika konieczność zastosowania zaledwie 5-6cm styropianowej izolacji termicznej. Współczynnik przenikania ciepła dla takiej podłogi, po uwzględnieniu oporu gruntu i oporów przejmowania, będzie więc równy 0.46 W/(m2K). Jednak ekonomicznie uzasadnione i powszechnie już stosowane są warstwy styropianowej izolacji podłogowej znacznie grubsze, tj. 8-12 cm tabela 7.2.1/3.

Warstwy podłogi na gruncie z obwodową izolacją termiczną

Układ warstw w podłodze na gruncie, z obwodową izolacją termiczną, przedstawiono na rysunku 7.2.1/4.
Rodzime podłoże gruntowe (01) zostało tu wyrównane przy użyciu warstwy piasku(02) w taki sposób, że było możliwe ułożenie bezpośrednio na nim styropianowej izolacji obwodowej (03). Izolacja została następnie przykryta warstwą ochronną (04), która osłania płyty izolacyjne w trakcie wylewania na nich betonu (05) podłogowej płyty żelbetowej.
Na płycie wykonywana jest izolacja przeciwwilgociowa (06), która chroni podłogę przed kapilarnym podciąganiem wilgoci z gruntu. Dopiero na niej umieszczona jest warstwa izolacji akustycznej EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA (z dźwiękoizolacyjnych płyt styropianowych) (07).
Na izolacji akustycznej umieszczona jest warstwa rozdzielcza (08), oddzielająca izolację od jastrychu pływającego (09). Po ułożeniu lub przyklejeniu warstwy posadzkowej (10), powstaje kompletna już przegroda o wymaganej izolacyjności termicznej, wilgotnościowej i akustycznej.

01 grunt rodzimy, 02 piasek wyrównawczy, 03 obwodowa izolacja termiczna, 04 warstwa ochronna , 05 płyta żelbetowa , 06 izolacja przeciwwilgociowa, 07 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T, 08 warstwa rozdzielcza , 09 jastrych , 10 posadzka

Ogrzewanie podłogowe

Na rysunku 7.2.1/5 przedstawiono układ warstw w podłodze na gruncie, jaka może być stosowana w pomieszczeniach piwnicznych przeznaczonych na stały pobyt ludzi.
Jastrych z ogrzewaniem podłogowym (09) (por. 7.1.2 str.6) jest w sposób "pływający" zrealizowany na płytach styropianowej izolacji termicznej (15). Te z kolei są ułożone na izolacji akustycznej (14), czyli EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA. Cały ten układ musi być dodatkowo zabezpieczony przed podciąganiem kapilarnym wilgoci z gruntu, ciągłą i skuteczną izolację przeciwwilgociową (13).
Połączenie warstw izolacyjnych ściany (11) i podłogi na gruncie (13) należy wykonać na zakład, poprzez sklejenie ze sobą obydwu materiałów. Zakład powinien wynosić przynajmniej 10 cm i powinien być przewidziany w momencie przygotowywania izolacji poziomej ścian.
Uzyskanie ciągłej izolacji przeciwwilgociowej jest wymagane zarówno w przypadku ścian zewnętrznych jak i wewnętrznych budynku.

01 tynk
02 tynk uzupełniający
03 płytki cokołowe
04 ściana
05 elastyczna masa wypełniająca
06 izolacja krawędziowa
07 płytki posadzkowe
08 warstwa klejąca posadzki
09 jastrych z ogrzewaniem podłogowym
10 warstwa rozdzielcza (np. folia PE 0.2 mm)
11 izolacja pozioma ściany
12 warstwa kontaktowa
13 izolacja pozioma podłogi
14 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
15 styropianowe płyty izolacji termicznej EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20)

7.2.2 Stropy nad piwnicami

Układ warstw w budynku nowowznoszonym

Pomieszczenia ogrzewane nad nieogrzewaną piwnicą wymagają starannego izolowania termicznego, aby zminimalizować straty ciepła.
Różnica temperatur pomiędzy parterem a piwnicą wynosi zwykle w sezonie grzeczym od 10 do 15 °C. Maksymalna wartość współczynnika przenikania ciepła dla stropu nad nieogrzewaną piwnicą wynosi 0.6 W/m2K. Dla zrealizowania stropu o takiej wartości U wystarczy zastosowanie płyt styropianu termoizolacyjnego o grubości 50-60 mm .

Oprócz izolacji cieplnej, w budynkach wielorodzinnych, konieczna jest także izo-lacja akustyczna stropu na dźwięki uderzeniowe przenoszone poziomo po stropie. Z tego powodu stosuje się tu jastrych pływający na dźwiękoizolacyjnych płytach styropianowych EPS T na stropie i izolację termiczną pod stropem (rys. 7.2.2/1). W rozwiązaniu pokazanym na rysunku zastosowano płyty z połączeniami na zakład (02), które przyklejono punktowo do stropu masą klejącą (03).
Spodnia warstwa izolacji termicznej może być także zrealizowana razem ze stropem, poprzez umieszczenie płyt styropianowych na deskowaniu przed zbrojeniem wylewaniem stropu.

01 strop żelbetowy, 02 styropianowe płyty izolacji termicznej, 03 masa klejąca, 04 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T , 05 warstwa rozdzielcza, 06 jastrych, 07 posadzka

Układ warstw w budynku modernizowanym

W przypadku budynków modernizowanych, najkorzystniejszym sposobem ogra-niczania strat cieplnych przez strop piwnicy nieogrzewanej jest mocowanie izolacji cieplnej od strony piwnicy rys. 7.2.2/2. Mocowanie termoizolacji tylko poprzez klejenie jest często niewystarczające, ze względu na słabą przyczepność kleju do starych, zabrudzonych bądź zakurzonych powierzchni. Dlatego też styropianowe płyty izolacji cieplnej (01) są mocowane do stropu przy użyciu ocynkowanych uchwytów (02) lub innych łączników mechanicznych.

01 styropianowa izolacja termiczna stropu
02 ocynkowany uchwyt z kołkiem rozporowym

Poprzez złożenie izolacji akustycznej, układanej na stropie z izolacją termiczną zamocowaną do spodu stropu, uzyskuje się łączną grubość płyt izolacyjnych od 90 do nawet 120 mm i wynikający stąd współczynnik przenikania ciepła U w przedziale 0.380.30 W/m2K.
W budynkach modernizowanych, zastosowanie tylko izolacji termicznej o grubości 100 mm, pozwala uzyskać współczynnik przenikania ciepła około 0.35 W/m2K. Dokładne wartości zależą tu oczywiście od rodzaju istniejącego stropu i warstw podłogowych. Do izolowania stropów od spodu można stosować styropian odmiany EPS 70 040 FASADA lub EPS 80 036 FASADA (PS-E FS 15).
Rozpatrywanie skutków dyfuzji przez strop nad piwnicą nieogrzewaną nie jest konieczne. Ciągła izolacja zapobiega w za-sadzie kondensacji wgłębnej i powierzchniowej w takiej przegrodzie. Dodatkowej izolacji termicznej mogą natomiast wymagać mostki termiczne powstałe np. w miejscach oparcia stropu na ścianach piwnicy (rys. 7.2.2/3). Paski styro-pianu na ścianie piwnicy (rys. 7.2.2/4) mogą skutecznie poprawić te miejsca.

   

7.2.3. Stropy między kondygnacjami mieszkaniowymi

Układ warstw w stropie pokrytym płytkami ceramicznymi

Tynk na ścianie (02) nie jest w przypadku pokazanym na rysunku 7.2.3/2 doprowadzony do powierzchi stropu (11). Dzięki temu płytki cokołowe (04) nie będą zbytnio wystawały poza lico ściany. Cokół jest klejony do ściany (01), a następnie uzupełniany jest wokół niego tynk (03).

Układ warstw w podłodze pływającej jest realizowany podobnie jak poprzednio. Płyty styropianowe EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA (izolacji akustycznej) leżą na stropie i dociskają do ściany pionowe paski izolacyjne. Dzięki obecności szczelnej warstwy rozdzielczej (09) na płytach, rzadki jastrych (08) nie może wciekać pomiędzy płyty aż do stropu (11) lub ściany (01). Tak więc warstwa rozdzielcza chroni przegrodę przed mostkami akustycznymi (por. 7.1.3).
Płytki cokołowe są oddalone o przynajmniej 5 mm od powierzchni podłogi. Ułożony pod płytkami cokołowymi pasek elastycznego styropianu chroni przed ściekaniem masy klejącej podczas montażu i w ten sposób również zapobiega powstawaniu mostków akustycznych na krawędzi podłogi.

01 ściana, 02 tynk, 03 tynk uzupełniający, 04 płytki cokołowe, 05 elastyczna masa fugowa, 06 akustyczna izolacja krawedziowa, 07 klejone płytki posadzkowe, 08 jastrych, 09 warstwa rozdzielcza (folia PE 0.2 mm), 10 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T, 11 masywny strop

Układ warstw w stropie pokrytym wykładziną tekstylną

Na rysunku 7.2.3/3 przedstawiono układ warstw w podłodze z tekstylną wykładziną, rozkładaną na sucho na podkładzie.
W tym przypadku, po suchym montażu wykładziny i uzupełniających elementów, podłoga nadaje się natychmiast do użytkowania.
W pokazanym przykładzie, na konstrukcji masywnego stropu (09), rozłożone zostały w szczelny sposób dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T (08). Pionowe paski izolacji akustycznej (04), dostawio-ne do ściany pomieszczenia, są przytrzymywane w tym położeniu przez płyty leżące na stropie.

Rolę warstwy rozkładającej równomiernie na podłoże obciążenia, pełnią w tym układzie płyty wiórowe (07), łączone między sobą na wręby lub pióro i wpust i następnie klejone. Bezpośrednio na nich jest rozkładana i klejona do podłoża tekstylna wykładzina podłogowa (05).
Elementem wykończeniowym tej podłogi jest miękki cokół, wykonany np. z paska tej samej wykładziny lub inaczej dobrane-go materiału. Jest on zamocowany do ściany i dociska bezpośrednio (bez odstępu) krawędzie wykładziny.

01 ściana, 02 tynk, 03 cokół z wykładziny, 04 akustyczna izolacja krawędziowa, 05 tekstylna wykładzina podłogowa, 06 klej, 07 płyta wiórowa, 08 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T, 09 masywny strop

Układ warstw w stropie z ogrzewaniem podłogowym

W jastrychu mogą być umieszczone ele-menty grzewcze różnego rodzaju 7.2.3/4. W przypadku ogrzewania wodnego stosuje się rury metalowe i z tworzyw sztucznych, a przy ogrzewaniu elektrycznym kable grzewcze. Nieco więcej informacji na ten temat przytoczono już poprzednio, w rozdziale 7.1.2 . Natomiast informacje dotyczące szczelin dylatacyjnych w jastrychach z ogrzewaniem podłogowym podane zostały na rysunku 7.1.3/15.

 

01 tynk
02 tynk uzupełniający
03 płytki cokołowe
04 ściana
05 elastyczna masa fugowa
06 akustyczna izolacja krawędziowa
07 klejone płytki posadzkowe
08 masa klejąca
09 jastrych
10 stelaż do układania rur
11 warstwa rozdzielcza (folia PE 0.2 mm)
12 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
13 strop żelbetowy

Strop drewniany

Stropy drewniane, o tradycyjnej konstrukcji, są obecnie używane bardzo rzadko. Można je spotkać zwykle w budynkach jednorodzinnych, przy wysokościach ograniczonych do dwóch kondygnacji nadziemnych. Ze względu na swoja małą masę, zwłaszcza w porównaniu do stropów żelbetowych, stropy drewniane mają małą izolacyjność akustyczną zarówno na dźwięki powietrzne jak i uderzeniowe.
Dopiero przy pomocy dodatkowych zabiegów, takich jak np. wypełnienie pustej przestrzeni w stropie materiałem dociążającym lub dzięki zastosowaniu podłogi pływającej, można uzyskiwać dla tych stropów wymagane parametry akustyczne, np. L'n,w = 58 dB.

Rysunek 7.2.3/5 przedstawia przekrój stropu drewnianego, z widocznymi belkami nośnymi (07) i profilowanymi łatami (08) podtrzymującymi podbitkę. Deski (09) i boki belek są wyłożone folią (06), dzięki której wilgoć ze świeżego betonu wypełniającego nie zostanie wchłonięta przez drewniane elementy konstrukcji stropu.

Izolacja akustyczna, z dźwiękoizolacyjnych płyt styropianowych EPS T PODŁOGA PŁYWAJĄCA (03), o grubości nawet 43/40 mm, jest starannie (tj. bez szczelin) rozkładana na wierzchu stropu. Następnie może być ona przykryta płytami wiórowymi (02), o grubości przynajmniej 22 mm, rozkładającymi obciążenia użytkowe z podłogi na warstwy stropu. W krawędziach płyt wyrobione są połączenia na zakładkę lub pióro i wpust (04), klejone podczas montażu podkładu.

01 wykładzina podłogowa miękka, klejona
02 płyty wiórowe, min. 22 mm
03 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T
04 klejone połączenie płyt
05 beton wypełniający B 15
06 warstwa rozdzielcza (folia PE 0.2 mm)
07 konstrukcyjne belki drewniane
08 łata
09 deski łączone na pióro i wpust

7.2.4 Stropy pod strychami

Układ warstw stropu w budynku nowowznoszonym

Strop nad najwyższą kondygnację budynku, pod nieogrzewanym strychem, wymaga bardzo starannego izolowania termicznego. Na rysunku 7.2.4/1 pokazano izolację termiczną z dwóch warstw płyt styropianowych (03) ułożonych bezpośrednio na stropie, z przesunięciem styków między warstwami. Jeśli strych jest używany, to na płytach izolacji termicznej układana jest na sucho podłoga, np. z płyt wiórowych, łączonych na pióro i wpust. W razie potrzeby ich powierzchnia może być dodatkowo wyłożona wykładziną podłogową. Istotne jest przy tym, aby warstwy podłogowe nie miały właściwości paroszczelnych.
Szczególną uwagę należy poświęcić połączeniu izolacji poziomej stropu (03) z pionową izolacją ściany (06), aby w efekcie uzyskać ciągłą powłokę izolacyjną.
Do izolowania stropu pod użytkowanym strychem należy używać styropianu odmiany EPS 100 038 DACH/PODŁOGA (PS-E FS 20). Dwie warstwy styropianu o grubości 100 mm każda, pozwalają uzyskać współczynnik przenikania ciepła U o wartości ok. 0.18 W/m2K.

 

01 tynk wewnętrzny, 02 strop żelbetowy, 03 płyty styropianowe EPS 100 038 DACH/ PODŁOGA (PS-E FS 20), dwie warstwy, styki przesunięte, 04 podłoga, np. z płyty wiórowej, 05 ściana nośna, 06 bezspoinowy system ocieplania , 07 murłata

Układ warstw w budynku modernizowanym

W starych budynkach istniejących rys. 7.2.4/2 strop pod użytkowanym strychem często składał się jedynie z warstwy konstrukcyjnej (02), pokrytej ewentualnie gładzią cementową. Podczas modernizacji budynku konieczne jest, dla uniknięcia dużych strat ciepła przez tę przegrodę, dołożenie skutecznej warstwy izolacji termicznej.

Jeśli izolacja termiczna jest układana na stropie luźno i w jednej warstwie (03), to należy użyć płyt styropianowych z wyro-bionym na krawędziach połączeniem zakładkowym, aby uniknąć otwartych szczelin przechodzących na wylot przez całą warstwę. Na płytach izolacyjnych układa się twardą, odporną na miejscowe obciążenia nawierzchnię. Dodatkowo można ją pokryć jakimś rodzajem wykładziny, ułatwiającej utrzymanie czystości na strychu.
Zamiast płyt z wyrobionymi na krawędziach zamkami, można użyć materiału ze zwykłymi brzegami, ale ułożonego w dwóch warstwach z przesuniętymi stykami.
Dla wygodnego poruszania się po stropie, można na płytach izolacji termicznej ułożyć blaty drewniane lub z twardych płyt paździerzowych itp. Można również, inaczej niż jest to pokazane na rysunku 7.2.4/2, na płytach styropianowych wylać jastrych albo też ułożyć podłogę z desek na drewnianych legarach rys. 7.2.4/3.
Stosując styropianowe płyty izolacji termicznej odmiany PS-E FS 20, przy grubościach płyt w przedziale 120 do 160 mm, uzyskuje się wartości współczynnika przenikania ciepła całego stropu od 0.29 do 0.22 W/m2K.

01 tynk wewnętrzny, 02 strop żelbetowy, 03 płyty styropianowe EPS 100 038 DACH/ PODŁOGA (PS-E FS 20) jednowarstwowo, z zakładką, 04 podłoga, np. płyta wiórowa, 05 legar drewniany, 06 podłoga drewniana, 07 płyty styropianowe EPS 100 038 DACH/ PODŁOGA (PS-E FS 20)

 

7.2.5 Stropodachy; tarasy

Taras

Taras rys. 7.2.5/1 można traktować jako użytkową odmianę stropodachu. Izolacja termiczna spełnia w tej przegrodzie bardzo istotne funkcje. Osłania ona konstrukcję nośną przed niepożądanymi wpływami termicznymi i pozwala stworzyć w pomieszczeniu pod tarasem warunki komfortu cieplnego zarówno w zimie, jak i w lecie.
Zewnętrzna powierzchnia stropodachu i tarasu musi mieć odpowiednie nachylenie, aby zapobiegać powstawaniu na jego powierzchni szkodliwych zastoin wody. Spadek nawierzchni można uzyskać profilując odpowiednio jedną warstwę wielowarstwowej styropianowej izolacji termicznej. W ten sposób uzyskuje się zarówno:
- wymaganą izolacyjność termiczną przegrody i
- dobre odprowadzenie wody.
Spadek nawierzchni tarasu powinien wynosić przynajmniej 2%, natomiast na rysunku 7.2.5/1 pokazano nachylenie nawierzchni znacznie przerysowane.

01 tynk wewnętrzny, 02 strop żelbetowy, 03 warstwa gruntująca, 04 paroizolacja, 05 masa klejąca, 06 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T, 07 płyta styropianowa ze spadkiem, 08 paski styropianu przyklejone do papy, 09 pierwsza warstwa pokrycia, 10 druga warstwa pokrycia (z posypką), 11 podkładki, 12 płyty nawierzchniowe, 13 pasmowe klejenie

Na pokazanym przekroju wyróżnić można układ klejonych warstw bitumicznych izolacji przeciwwilgociowej. W budynkach nowo wznoszonych, górną powierzchnię żelbetowego stropu konstrukcyjnego (02) budynku powleka się warstwa bitumicz-nego środka gruntującego (03). Dzięki punktowemu lub pasmowemu klejeniu paroizolacji, powstaje pod nią możliwość wyrównywania ciśnienia pary wodnej na całej powierzchni. Do paroizolacji przeklejane są, po starannym dociśnięciu krawędzi, dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe (06). Do nich następnie przyklejane są płyty styropianowej izolacji termicznej (07), w których wyrobiony został wymagany spadek. Izolacja termiczna jest w dalszej kolejności uzupełniana warstwą składającą się z pasków styropianu, przyklejonych do wstęgi papy. Materiał ten jest dostarczany na budowę w postaci zwiniętego rulonu. Na tak przygotowanym podłożu klejone jest dwuwarstwowe, bitumiczne pokrycie, przeciwwilgociowe.

Mrozoodporne, masywne tarasowe płyty (12), ułożone na podkładkach (11) stanowią użytkową nawierzchnię tarasu.
Znaczna grubość całkowita tarasu i wszystkich warstw izolacyjnych oraz konieczność umieszczania wyjścia na taras w najwyższym jego punkcie wymagają albo obniżenia poziomu płyty konstrukcyjnej w stosunku do reszty stropu tej kondygnacji, albo też utworzenia wysokiego progu przy drzwiach. Przy konstruowaniu tarasów nie można zapominać o warstwie izolacji akustycznej (06). Jest ona nieodzowna np. w budynkach tarasowych, w których taras zwykle stanowi strop już innego mieszkania. W budynkach jednorodzinnych natomiast, warstwa ta może zostać pominięta, bez zbytniej uciążliwości dla mieszkańców.

7.2.6 Strop nad przejściem

Przy tego rodzaju stropach, pomieszcze-nie ogrzewane znajduje się nad stropem, a przepływ ciepła przez przegrodę odbywa się w dół. Sytuacja taka ma miejsce w przewieszonych fragmentach budyn-ków, otwartych garażach lub przejazdach i przejściach pod budynkiem.
Zgodnie z wymaganiami ochrony cieplnej, zawartymi w Dzienniku Ustaw nr 75, poz. 690, maksymalny współczynnik przenikania ciepła dla stropu zewnętrznego wynosi 0.3 W/m2K. Dla uzyskania ta-kiej izolacyjności termicznej wystarczy warstwa styropianu grubości ok. 120 mm. Dokładna grubość zależy od oporu warstwy konstrukcyjnej i odmiany styropianu.

Na rysunku 7.2.6/1 pokazano układ warstw izolacyjnych w stropie pod ogrzewanym pomieszczeniem. Izolacja termiczna (02) jest zrealizowana w posta-ci dwóch warstw styropianu, ze stykami ułożonymi przemiennie. Warstwa górna jest punktowo przyklejona do stropu masą klejącą (04). Dodatkowo jej mocowanie jest wzmacniane poprzez dociśnięcie drewnianymi małymi belkami (03), które z kolei stanowią konstrukcję nośną dla zewnętrznej, odpornej na uderzenie, okładziny stropu (01).

01 okładzina zewnętrzna, 02 styropianowa izolacja cieplna, dwie warstwy, 03 mała belka dociskająca 02 i do mocowania 01, 04 masa klejąca, 05 strop żelbetowy, 06 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T, 07 warstwa rozdzielcza, 08 jastrych, 09 klej, 10 wykładzina podłogowa

7.3 Izolacja akustyczna na dźwięki uderzeniowe

 
Izolacyjność akustyczna na dźwięki uderzeniowe kompletnego stropu użytkowego składa się z izolacyjności akustycznej konstrukcji stropowej (zależnej od jej masy powierzchniowej tabela 7.3/2) oraz izolacyjności warstw podłogowych i wygłuszających (pływający jastrych).

Na rysunku 7.3/1 zestawiono przykładowe komponenty akustyczne stropu międzykondygnacyjnego:
01 konstrukcyjna płyta żelbetowa
02 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe
03 pływający jastrych, o masie powierzchniowej m'>70 kg/m2
04 posadzka twarda lub miękka

Wskaźnik ważonego poziomu uderzeniowego znormalizowanego Ln,w płyty stropowej z podłogą o znanym wskażniku Lw oblicza się zgodnie ze wzorem:



gdzie:
L n,eq,0,w - równoważny wskaźnik ważony znormalizowanego poziomu uderzeniowego masywnej płyty stropowej
Lw -ważony wskaźnik zmniejszenia poziomu uderzeniowego podłogi.

Wartości obliczeniowe równoważnego wskaźnika ważonego znormalizowanego poziomu uderzeniowego L n,eq,0,w masywnych płyt stropowych bez/z warstwami sufitowymi zestawiono w tabeli 7.3/2.


Obliczeniowe wartości ważonego wskaźnika zmniejszenia poziomu uderzeniowego Lw jastrychów pływających na stropach masywnych podano w tabeli 7.3/3.

Sposób obliczenia równoważnego wskaźnika ważonego znormalizowanego poziomu uderzeniowego przy użyciu wartości z tabeli 7.3/2 podano w tabeli 7.3/4.
Obliczenia dotyczą stropu o masywnej konstrukcji o grubości 140 mm. Do izolacji akustycznej użyto styropianu z grupy sztywności dynamicznej s' 10. Podłoga jest pokryta miękką wykładziną tekstylną.

W tabeli 7.3/5 dźwiękoizolacyjne płyty styropianowe EPS T o różnej sztywności dynamicznej i grubości są dla porównania zastosowane jako akustyczna izolacja masywnego stropu o grubości 140 mm. Stosowanie materiału o lepszych parametrach izolacyjnych daje w efekcie przegrodę spełniającą podwyższone wymagania dotyczące izolacyjności na dźwięki uderzeniowe.


Czytaj dalej:
  • 1
  • 2
Żaden utwór zamieszczony w serwisie nie może być powielany i rozpowszechniany lub dalej rozpowszechniany w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny) na jakimkolwiek polu eksploatacji w jakiejkolwiek formie, włącznie z umieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody MURATOR S.A.. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części z naruszeniem prawa tzn. bez zgody MURATOR S.A. jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
W serwisie:
Murator S.A:
Serwisy internetowe:
Dom i ogród:
Styl życia:
Rozrywka, informacja:
Hobby i wypoczynek:
Architektura i budownictwo:
Zakupy:
Wideo:
Miesięcznik: